Μαχαιροβγάλτης (moody)

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 6, 2010 by maxairovgaltis

by Moody

Εχθές το βράδυ, βρέθηκα στον «Μικρόκοσμο» για να δω μια ταινία για μικρόκοσμους, το «Μαχαιροβγάλτη» του Έλληνα οραματιστή του κινηματογράφου, Γιάννη Οικονομίδη («Σπιρτόκουτο», «Η ψυχή στο στόμα»).

Μπορεί άραγε ο κινηματογράφος να είναι ταυτόχρονα λυρικός και ρεαλιστικός; Να συνυπάρξουν αρμονικά η λεκτική βία και η ποίηση της εικόνας; Η απάντηση είναι σαφώς και ναι. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα η τρίτη fictional και πιο ώριμη δημιουργία του Γιάννη Οικονομίδη.
Συνέχεια

Μάχαιραν έδωκες? Ξέρεις τι θα λάβεις…

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 5, 2010 by maxairovgaltis

του zerVo @ Movies Ltd
Στους περισσότερους εγχώριους master chef, σύγχρονων κινηματογραφικών εικόνων, με την χαζοκουτίσια αισθητική, αν πρότεινες για υλικά ένα φουγάρο της ΔΕΗ, ένα αυθαίρετο στα Άνω Λιόσα, ένα βλαχαδερό, έναν χλεμπονιάρη και την κυρά-Γωγώ από δίπλα, το πιθανότερο θα ήταν να σου γυρίσουν την πλάτη, σφυρίζοντας αδιάφορα. Υπάρχει όμως κι ένας που με αυτές τις πρώτες ύλες, παλικαρίσια φωνάζει, πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο! Γι αυτό έχει φτιάξει κοινό ο Οικονομίδης. Γιατί οποιαδήποτε δύσκολη απαίτηση του πετάξεις, θα στην γυρίσει πίσω με διπλάσια ορμή. Δυο φορές μέχρι τα τώρα, χάρη στην άφοβη συλλογιστική του, πάλεψε για να βγει από την αίθουσα καβάλα στ’ άλογο ο ελληνοκύπριος. Η ώρα της τρίτης, της φαρμακερής, μόλις έφτασε!
(read more)

Κριτικές για τον «Μαχαιροβγάλτη»

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 4, 2010 by maxairovgaltis

«Η λεκτική ένταση υποχωρεί, αφήνοντας χώρο στις καρβουνιασμένες εικόνες μιας αποστασιοποιημένης από τους ανθρώπους της πόλης να «μιλήσουν»βιαιότερα. Ο Οικονομίδης χαμηλώνει ταχύτητα και υπογράφει τη σκληρότερη και πιο ώριμη ταινία του».

Χρήστος Μήτσης – ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

«Το φλιπσάιντ της Αναπαράστασης. Το έγκλημα του μεγάλου Τίποτα. Εξαιρετική φωτογραφία. Η μικροαστική Ελλάδα σε μια ταινία. Less is more».

Δημήτρης Δανίκας – ΤΑ ΝΕΑ

«Η ταινία του Οικονομίδη είναι τόσο μαύρη και εφιαλτική που καταλήγει όμορφη. Εκεί βρίσκεται η επιτυχία του Οικονομίδη, στον τρόπο με τον οποίο η (διόλου τυχαία) ασπρόμαυρη ταινία του υιοθετεί την αισθητική και τους κώδικες του φιλμ νουάρ προσαρμόζοντας και τα δύο στην Ελλάδα του 2010».

Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ

«Ένα νεο-νουάρ που μιλά για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Για ένα τμήμα της. Για τα αδιέξοδα και τα πάθη μας. Για την αποξένωσή μας. Μια ταινία απ’ τα κόκαλα και την ψυχή βγαλμένη. Αναμφισβήτητα η καλύτερη του σκηνοθέτη της».

Νίνος Φένεκ Μικελίδης  – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

«Ο σαρκασμός στα τελευταία εμπνευσμένα πλάνα είναι αμείλικτος. Διεισδυτικός φακός που απογυμνώνει και αναζητά ιστορίες πίσω από τον καθρέφτη. Και οι τρεις πρωταγωνιστές υποδειγματικοί στους ρόλους τους».                        

Μαρία Κατσουνάκη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Σκληρή, λεπτομερής κατάδειξη της ανθρώπινης αποξένωσης και αποκτήνωσης στην σύγχρονη ελληνική μεγαλούπολη. Δε λείπουν οι σκηνές που πλατειάζουν χρονικά πέρα από το δραματουργικά αναγκαίο».                  

Ρόμπι Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ

«Ο Ελληνοκύπριος δημιουργός του «Σπιρτόκουτου» και της «Ψυχής στο στόμα» καθαρίζει την παλέτα του και παρουσιάζει την πιο ώριμη δημιουργία του έως τώρα: ένα ασπρόμαυρο δράμα με τη φόρμα του νουάρ, που με μεθυστικό, σχεδόν βουβό, λυρισμό, αλλά εξίσου εκκωφαντική, υποδόρια και κυνική εκρηκτικότητα καταπιάνεται με τη γνωστή θεματολογία του για τη βία της ελληνικής κοινωνίας και την επανάληψη των καταστροφικών λαβυρίνθων που πνίγουν σαν ποντίκια τους χαρακτήρες του».

Ιωσήφ Πρωιμάκης – FAQ

«Ο Μαχαιροβγάλτης περισσότερο υποβάλλει την εξαθλίωση αντί να την τονίζει, δείγμα ωριμότητας και σαφήνειας.Η ταινία υπογραμμίζει την ανθρώπινη πενία και την πνευματική ξηρασία, όχι απλώς ως ελληνική επισήμανση αλλά ως οικουμενικό φαινόμενο».

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

«Αλληγορία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία με νατουραλιστικό στίγμα, «τραγικωμωδία» όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός, απλό, ειλικρινές, καυστικό, αυθάδες. Χρησιμοποιήστε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μακριά μας, είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ένα κομμάτι του καθενός μας, όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Αδιαμφισβήτητα το πιο μεστό έργο του Οικονομίδη έως σήμερα».

Μαριτίνα Παπαμήτρου – Cinemanews.gr

Πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο στο party του Μαχαιροβγάλτη!

Posted in Uncategorized on Νοέμβριος 3, 2010 by maxairovgaltis

Ο «Μαχαιροβγάλτης» κυκλοφορεί στις 4 Νοεμβρίου σε διανομή της Feelgood Entertainment. Tο επόμενο βράδυ, Παρασκευή 5 Νοεμβρίου, ο σκηνοθέτης, οι ηθοποιοί και λοιποί συντελεστές της ταινίας σας καλούν στο party που διοργανώνουν το SevenArt και το Movies For The Masses (ως χορηγοί επικοινωνίας του «Μαχαιροβγάλτη«) για να γιορτάσουμε όλοι μαζί την έξοδο της στις κινηματογραφικές αίθουσες.

Το party του «Μαχαιροβγάλτη» θα πραγματοποιηθεί τηνΠαρασκευή 5/11, από τις 21:00 το βράδυ, στο Cafe – Bar «El Camino» στα Άνω Πετράλωνα (Ανταίου 3, Πλ. Μερκούρη).

Την ίδια μέρα θα γίνει και η παρουσίαση της εναλλακτικής αφίσας της ταινίας με τον κροκόδειλο που σχεδίασαν οι Πέτρος Ζερβόςκαι Πέτρος Μπουλούμπασης (και πωλείται προς 3€ στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΚΨΜ – Ζωοδόχου Πηγής 55-57), ενώ στον χώρο θα προβάλλονται τα έργα που εμπνεύστηκαν 13 εικονογράφοι από την ταινία.

Τη μουσική επιμέλεια της βραδιάς έχει αναλάβει ο ηθοποιός Κώστας Σειραδάκης.

ΠΑΜΕ λοιπόν ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΟΜΟΡΦΟ!

Αποκτήστε την εναλλακτική αφίσα της ταινίας

Posted in Official Posters on Νοέμβριος 1, 2010 by maxairovgaltis

Poster #1Η εναλλακτική αφίσα του «Μαχαιροβγάλτη» σχεδιασμένη από τους Πέτρο Ζερβό και Πέτρο Μπουλούμπαση, διατίθεται αποκλειστικά στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΚΨΜ*.

Διαστάσεις: 70 x 100 cm
Χαρτί: Velvet 150 gr
Τιμή: 3€

* Το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων ΚΨΜ βρίσκεται στα Εξάρχεια, Ζωοδόχου Πηγής 55-57.
Ωράριο Λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 9:00-17:00.

H Eλλάδα λατινοαμερικανοποιείται…

Posted in Media on Οκτώβριος 31, 2010 by maxairovgaltis

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης με τον «Μαχαιροβγάλτη» χαρτογραφεί τις γκρίζες ζώνες της ελληνικής πραγματικότητας

Του Δημήτρη Mπούρα @ Η Καθημερινή, 31/10/2010

Οι ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη είναι αυστηρώς ακατάλληλες για παιδιά και για ηθικολόγους. Φταίει ο ανελέητος και ακραίος λεκτικά τρόπος με τον οποίο ο Κύπριος σκηνοθέτης χαρτογραφεί γκρίζες ζώνες της ελληνικής πραγματικότητας, περιγράφοντας την αλλοτρίωση και την επιθετικότητα σε διάφορες παραλλαγές της. Στο «Σπιρτόκουτο» (2003) η μικροαστική οικογένεια αλληλοσπαράσσεται σε ένα διαμέρισμα – φυλακή. Στην «Ψυχή στο στόμα» (2005) ένας μικροαστός, ο παροιμιώδης καλός άνθρωπος της ελληνικής ηθογραφίας, ταπεινώνεται ποικιλοτρόπως και στο τέλος γίνεται φονιάς. Στον σημερινό «Μαχαιροβγάλτη», που έχει ασπρόμαυρη φωτογραφία με στυλ, ένα ρεμάλι έρχεται από την επαρχία και εγκαθίσταται στις παρυφές της μεγάλης μας πόλης. Αναλαμβάνει να γίνει φύλακας δυο ντόμπερμαν που βρίσκονται φυλακισμένα σε ένα κλουβί στην πιλοτή μιας μονοκατοικίας. Εν ριπή οφθαλμού ο φύλακας των σκύλων γίνεται και αυτός φονιάς και κατόπιν θεματοφύλακας της μικροαστικής οικογένειας. Η ταινία έχει κάτι από μαύρη κωμωδία, φάρσα γκραν γκινιόλ, αλλά και από γουέστερν στο βάθος των οριζόντων της. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» ο Οικονομίδης, μιλάει εκ βαθέων για την αθηναϊκή Αγρια Δύση και για το γκρίζο γύρω μας. Δηλώνει καλλιτέχνης χωρίς βεβαιότητες, ο οποίος ψάχνει εντός του ανθρώπου. «Σημεία και τέρατα, βρίσκονται εκεί μέσα»…

– Οι χαρακτήρες στις προηγούμενες ταινίες σας πέφτουν προς τον πάτο του βαρελιού. Ο σημερινός Μαχαιροβγάλτης είναι σαν να χτύπησε τζακ ποτ στο ΛΟΤΤΟ.

– Είναι ο βλάκας της διπλανής πόρτας, ο οποίος βγαίνει καθαρός στο τέλος. Ενας ηλίθιος και ρηχός, πιο επικίνδυνος από τον έξυπνο και τον πονηρό, γιατί είναι απρόβλεπτοι και μπορούν να φτάσουν πιο εύκολα στα άκρα. Ο βλάκας και ο ασυνείδητος είναι οι κερδισμένοι στη σημερινή κοινωνία. Ενα γενικό μοντέλο, που κυριαρχεί.

Συνέχεια

Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν θα ‘ξερε ποιος κυβερνά τη χώρα

Posted in Media on Οκτώβριος 30, 2010 by maxairovgaltis

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥΕλευθεροτυπία, Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

Ο Στάθης Σταμουλακάτος είναι η νέα άφιξη στον κινηματογραφικό κόσμο του Γιάννη Οικονομίδη. Το πρόσωπο και το ταλέντο του τράβηξαν την προσοχή του σκηνοθέτη όταν τον είδε πριν χρόνια στο «Πέναλτι», του Γ. Παλούμπη, που ανέβαζε με τη θεατρική του ομάδα «Νάμα» στο «Επί Κολωνώ», εκεί όπου φέτος παρουσιάζουν το «La Chunga» του Μάριο Βάργκας Λιόσα σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. «Θέλω να γράψω κάτι πάνω σου», του είπε ο Οικονομίδης. Και έγινε η αιτία, να κάνει ο 38χρονος ηθοποιός το ντεμπούτο του στο σινεμά.

Ο Στάθης Σταμουλακάτος πρωταγωνιστεί στη νέα  και πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη  -και, όμως, τρόμαξε να καταλάβει και να δικαιολογήσει  τον λούμπεν και... κάγκουρα ήρωα που ερμηνεύει
Ο Στάθης Σταμουλακάτος πρωταγωνιστεί στη νέα και πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη -και, όμως, τρόμαξε να καταλάβει και να δικαιολογήσει τον λούμπεν και… κάγκουρα ήρωα που ερμηνεύει

Βέβαια, το να εμπνεύσεις έναν χαρακτήρα σαν τον «Μαχαιροβγάλτη» δεν είναι ό,τι πιο κολακευτικό. Ευτυχώς όμως, ο Στάθης Σταμουλακάτος έχει χιούμορ. Γιατί ο Νίκος, τον οποίο υποδύεται, είναι ένας αντιπαθητικός αντι-ήρωας, που ζει μια φλατ ζωη σε μια μίζερη επαρχία. Οταν πεθαίνει ο πατέρας του, ο θείος του (Βαγγέλης Μουρίκης) τού προσφέρει δουλειά στην Αθήνα.

Και έτσι βρίσκεται να φυλάει τους… φύλακες του σπιτιού -δηλαδή δύο ντόπερμαν. Περνάει, όμως, καλά και με τη γυναίκα τού θείου του (Μαρία Καλλιμάνη). Το ερωτικό τρίγωνο του «Μαχαιροβγάλτη» δονείται υπόγεια, χωρίς φωνές και βρισίδια, σε μια λούμπεν γειτονιά όπου βράζει η χυδαιότητα του Νεοέλληνα, που βρίσκεται, ως συνήθως, σε πρώτο πλάνο στο σινεμά του Οικονομίδη.

– Πώς θα συστήνατε τον Νίκο, τον ήρωα που υποδύεστε;

«Είναι ένα παρατημένο παιδί. Δεν έχει όνειρα, στόχους… τίποτα. Πολλά μπορείς να πεις γι’ αυτόν».

– Το σίγουρο πάντως είναι ότι μιλάμε για κωλόπαιδο.

«Δεν είναι τόσο απλό. Μάλλον δεν είχε βάσεις για κάτι άλλο. Βολεύτηκε με μια κατάσταση. Είναι, βέβαια, αριβίστας. Του λέει ο θείος του να δουλέψει στην Αθήνα χωρίς να διευκρινίζει τι θα κάνει. Αλλά επειδή είναι κουτοπόνηρος, πιάνεται στην παγίδα. Ξαφνικά βρίσκεται να φυλάει σκυλιά».

– Τελικά είναι πιο… ντόπερμαν από τα ντόπερμαν.

«Είναι και αυτός φυλακισμένος. Κάποια πλάνα της ταινίας τον δείχνουν πίσω από τα συρματοπλέγματα. Είναι σαν να τον έχεις σε ένα κλουβί και να είναι τα ντόπερμαν απέξω».

– Σας απασχόλησε το μπακγκράουντ του χαρακτήρα; Φτιάξατε στο μυαλό σας το παρελθόν του;

«Συζητήσαμε πολύ με τον Γιάννη Οικονομίδη. Θα μπορούσες να δώσεις πολλές ερμηνείες για τον «Μαχαιροβγάλτη»: δεν μεγάλωσε σε «τέλεια» οικογένεια, δεν υπάρχει μητέρα, ζούσε με τον πατέρα -μπορεί να του φερόταν άσχημα- μένει σε ένα καταθλιπτικό μέρος… Χίλια δυο. Το σίγουρο είναι ότι όταν βλέπεις ένα τέτοιο παιδί, κάτι δεν πάει καλά».

– Ο Οικονομίδης τα βάζει πάλι με τους μικροαστούς, με τη μιζέρια, την άσχημη πλευρά του Ελληνα. Εχετε συναντήσει πολλούς τύπους σαν τον Νίκο;

«Μπορεί να μην αποτελεί τον μέσο όρο, αλλά ψήγματα του Νίκου υπάρχουν στο μέσο όρο. Είναι ο τύπος «περνάω καλά, ζω απ’ τον κόπο των άλλων, οικειοποιούμαι αυτά που δεν μου ανήκουν». Υπάρχουν αυτά τα κοινωνικά στρώματα που βλέπουμε στις ταινίες του Γιάννη. Οπως υπάρχουν και οικογένειες σαν αυτή του «Σπιρτόκουτου», που βρίζονται όλη μέρα. Απλώς ζουν σε άλλο κόσμο. Ή μάλλον, εμείς ζούμε σε άλλο κόσμο και δεν θέλουμε να βλέπουμε».

– Οι κακομαθημένοι τύποι που σκιαγραφεί ο Οικονομίδης είναι ένα κομμάτι της αλυσίδας που έφερε την Ελλάδα στη χρεοκοπία;

«Μπορεί ο Ελληνας να έζησε παραπάνω από τις δυνατότητές του, όμως δεν φταίει αυτός, αλλά αυτοί που τον παραπλάνησαν -ανάμεσά τους η τηλεόραση και οι διαφημίσεις- ότι μπορεί να ζήσει έτσι, να καταναλώσει, να ξοδέψει πιο πολλά απ’ όσα έχει. Καλύτερα να είσαι φτωχός, παρά χρεωμένος».

– Παίζετε ένα χαρακτήρα που εκνευρίζει τον θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος. Εσείς συμπάσχετε μαζί του;

«Οχι. Γι’ αυτό στα γυρίσματα είχαμε… προβλήματα. Ο Οικονομίδης μου ζητούσε να κάνω κάτι και έλεγε: «Μα καλά, δεν το έχεις κάνει ποτέ αυτό στη ζωή σου;». Και απαντούσα: «Οχι ρε φίλε, δεν έχω κάνει τέτοιες καγκουριές»».

– Η συνεργασία σας πώς ήταν; Εχει τη φήμη δύσκολου ανθρώπου στο γύρισμα.

«Εκτός δουλειάς έχουμε περάσει πολύ ωραία, με τα καλαμπούρια μας και τις πλάκες μας. Αλλά στο γύρισμα δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Υπήρχαν φορές που έφτασα στα όριά μου. Φανταστείτε ότι μια σκηνή, όπου έπρεπε απλώς να τραβήξω μια κουρτίνα, τη γυρίσαμε 17 φορές. Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα «Μα καλά, αυτιστικό είμαι και δεν μπορώ ν’ ανοίξω μια κουρτίνα;». Και ο Οικονομίδης επέμενε ότι δεν ανοίγει έτσι. Με είχε προειδοποιήσει ότι θα με τσιτώνει όταν θεωρεί ότι δεν είμαι συγκεντρωμένος. Είναι ο τρόπος του. Θα μπορούσε να σε χαϊδεύει και να πάει η ταινία… στο διάολο».

– Πώς βρεθήκατε στο θεάτρο;

«Τελείωσα τη Σχολή του Καζάκου, όπου πήγα 25 χρόνων. Δεν είμαι από αυτούς που λένε ότι ήθελαν να γίνουν ηθοποιοί από μικροί. Αυτά τα θεωρώ καλλιτεχνικές πονηριές. Νομίζω ότι αν έμπαινα στον χώρο μικρότερος, δεν θα άντεχα. Πολλοί νόμιζαν ότι θα γίνουν γκλαμουράτοι, κάτι σαν Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ. Τελικά, όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Θυμάμαι που μας έλεγαν οι καθηγητές ότι από μία τάξη τριάντα ατόμων άντε να βγει ένας ηθοποιός. Είναι πολύ σημαντική κουβέντα, αλλά όλοι έκαναν ότι δεν το άκουγαν».

– Μιας και πλησιάζουν οι εκλογές, ο Νίκος θα πήγαινε άραγε να ψηφίσει;

«Με τίποτα. Δεν θα ήξερε καν ποιος κυβερνάει τη χώρα. Δεν τον ενδιαφέρει. Δεν είναι πολιτικοποιημένος».

– Εσείς θα ψηφίσετε;

«Αν και μου περνάει από το μυαλό να μην πάω, δεν θέλω και να τους χαριστώ. Βέβαια, δεν υπάρχουν κόμματα για να ψηφίσεις. Από τη μια δεν μπορείς να ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ, γιατί τα έχει κάνει έτσι. Από την άλλη δεν μπορείς να ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία, γιατί τα έχει κάνει αλλιώς. Αλλά και στην Αριστερά να δώσουν την εξουσία, δεν… μπορεί. Είναι 200 χρόνια πίσω». *

* Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες στις 4 Νοεμβρίου.

Λούμπεν είναι η μισή Ελλάδα

«Υπάρχει πιο ευχάριστο θέμα;». Ετσι απαντά ο Γιάννης Οικονομίδης όταν τον ρωτάς γιατί τρυπώνει και πάλι, με την τρίτη του ταινία, στον μικρόκοσμο λούμπεν αντι-ηρώων, που βυθίζονται στη νεολληνική μιζέρια.


Εχει βέβαια και άλλη, λιγότερο σαρκαστική εξήγηση. «Αυτή είναι η μοίρα μας. Σε αυτό τον τόπο ζούμε, εδώ γεννιούνται και πεθαίνουν οι προσδοκίες μας. Κοντολογίς, αυτή είναι η ζωή μας, ριγμένη μέσα στη σύγχρονη Ελλάδα και όχι έξω από αυτήν».

Δεν εννοεί βέβαια ότι το σκηνικό των ταινιών του ή η ψυχογραφία των συνήθως αντιπαθητικών χαρακτήρων του αντιπροσωπεύουν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ισως, όμως, τον μικροαστό της παραδιπλανής γειτονιάς. «Είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας. Και πιστεύω ότι το γνωρίζω καλά. Με ελκύει αυτός ο κόσμος, γιατί είναι γεμάτος οσμές. Με έναν τρόπο κάνω και εγώ τον εαυτό μου να γυρίζει γύρω από αυτό το κέντρο».

Πολλοί ίσως παρεξηγούν το ότι σε κάθε του ταινία («Σπιρτόκουτο», «Ψυχή στο στόμα») επανέρχεται στην ίδια κοινωνική τάξη, σε γκρίζα τοπία, μετέωρα και θλιβερά συναισθήματα, ματαιωμένες ζωές, δυσλειτουργικές σχέσεις. Ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι μία ακόμη επιβεβαίωση αυτής της θεματικής «εμμονής» του. «Τι πάει να πει εμμονή;» λέει ο Γιάννης Οικονομίδης. «Αυτός ο κόσμος είναι η μισή Ελλάδα. Και σε παραλλαγές είναι ολόκληρη η Ελλάδα».

Ισως το κοινό να μη θέλει να του πετάνε στα μούτρα μια απωθητική πλευρά της κοινωνίας. «Η πλειοψηφία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης -ποίηση, μουσική, σινεμά- δεν ασχολείται με την ουσία. Με εμάς δηλαδή και τη ζωή μας, την κοινωνία που έχουμε φτιάξει, το πώς καταναλώνεται και πώς καίγεται ο χρόνος μας σε αυτόν τον τόπο. Αυτό θα έπρεπε να είναι το άλφα και το ωμέγα, να μιλάς δηλαδή με αλήθεια για την εποχή σου. Γιατί τι πιο αισιόδοξο από ένα έργο που προσπαθεί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας;» λέει.

Οι τόνοι, πάντως, στη νέα του ταινία έχουν χαμηλώσει. Τα βρισίδια έχουν υποχωρήσει. Αποτελούν μόνο ενσταντανέ στον «Μαχαιροβγάλτη», που δεν έχει χρώμα. Οι ήρωες έχουν μια ύποπτη ψυχραιμία. Σιγοκαίγονται υπόγεια. Μέχρι να ξεσπάσουν.