Archive for the Media Category

H Eλλάδα λατινοαμερικανοποιείται…

Posted in Media on Οκτώβριος 31, 2010 by maxairovgaltis

Ο σκηνοθέτης Γιάννης Οικονομίδης με τον «Μαχαιροβγάλτη» χαρτογραφεί τις γκρίζες ζώνες της ελληνικής πραγματικότητας

Του Δημήτρη Mπούρα @ Η Καθημερινή, 31/10/2010

Οι ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη είναι αυστηρώς ακατάλληλες για παιδιά και για ηθικολόγους. Φταίει ο ανελέητος και ακραίος λεκτικά τρόπος με τον οποίο ο Κύπριος σκηνοθέτης χαρτογραφεί γκρίζες ζώνες της ελληνικής πραγματικότητας, περιγράφοντας την αλλοτρίωση και την επιθετικότητα σε διάφορες παραλλαγές της. Στο «Σπιρτόκουτο» (2003) η μικροαστική οικογένεια αλληλοσπαράσσεται σε ένα διαμέρισμα – φυλακή. Στην «Ψυχή στο στόμα» (2005) ένας μικροαστός, ο παροιμιώδης καλός άνθρωπος της ελληνικής ηθογραφίας, ταπεινώνεται ποικιλοτρόπως και στο τέλος γίνεται φονιάς. Στον σημερινό «Μαχαιροβγάλτη», που έχει ασπρόμαυρη φωτογραφία με στυλ, ένα ρεμάλι έρχεται από την επαρχία και εγκαθίσταται στις παρυφές της μεγάλης μας πόλης. Αναλαμβάνει να γίνει φύλακας δυο ντόμπερμαν που βρίσκονται φυλακισμένα σε ένα κλουβί στην πιλοτή μιας μονοκατοικίας. Εν ριπή οφθαλμού ο φύλακας των σκύλων γίνεται και αυτός φονιάς και κατόπιν θεματοφύλακας της μικροαστικής οικογένειας. Η ταινία έχει κάτι από μαύρη κωμωδία, φάρσα γκραν γκινιόλ, αλλά και από γουέστερν στο βάθος των οριζόντων της. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Κ» ο Οικονομίδης, μιλάει εκ βαθέων για την αθηναϊκή Αγρια Δύση και για το γκρίζο γύρω μας. Δηλώνει καλλιτέχνης χωρίς βεβαιότητες, ο οποίος ψάχνει εντός του ανθρώπου. «Σημεία και τέρατα, βρίσκονται εκεί μέσα»…

– Οι χαρακτήρες στις προηγούμενες ταινίες σας πέφτουν προς τον πάτο του βαρελιού. Ο σημερινός Μαχαιροβγάλτης είναι σαν να χτύπησε τζακ ποτ στο ΛΟΤΤΟ.

– Είναι ο βλάκας της διπλανής πόρτας, ο οποίος βγαίνει καθαρός στο τέλος. Ενας ηλίθιος και ρηχός, πιο επικίνδυνος από τον έξυπνο και τον πονηρό, γιατί είναι απρόβλεπτοι και μπορούν να φτάσουν πιο εύκολα στα άκρα. Ο βλάκας και ο ασυνείδητος είναι οι κερδισμένοι στη σημερινή κοινωνία. Ενα γενικό μοντέλο, που κυριαρχεί.

Συνέχεια

Advertisements

Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν θα ‘ξερε ποιος κυβερνά τη χώρα

Posted in Media on Οκτώβριος 30, 2010 by maxairovgaltis

Της ΧΡΥΣΟΥΛΑΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥΕλευθεροτυπία, Σάββατο 30 Οκτωβρίου 2010

Ο Στάθης Σταμουλακάτος είναι η νέα άφιξη στον κινηματογραφικό κόσμο του Γιάννη Οικονομίδη. Το πρόσωπο και το ταλέντο του τράβηξαν την προσοχή του σκηνοθέτη όταν τον είδε πριν χρόνια στο «Πέναλτι», του Γ. Παλούμπη, που ανέβαζε με τη θεατρική του ομάδα «Νάμα» στο «Επί Κολωνώ», εκεί όπου φέτος παρουσιάζουν το «La Chunga» του Μάριο Βάργκας Λιόσα σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. «Θέλω να γράψω κάτι πάνω σου», του είπε ο Οικονομίδης. Και έγινε η αιτία, να κάνει ο 38χρονος ηθοποιός το ντεμπούτο του στο σινεμά.

Ο Στάθης Σταμουλακάτος πρωταγωνιστεί στη νέα  και πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη  -και, όμως, τρόμαξε να καταλάβει και να δικαιολογήσει  τον λούμπεν και... κάγκουρα ήρωα που ερμηνεύει
Ο Στάθης Σταμουλακάτος πρωταγωνιστεί στη νέα και πολυαναμενόμενη ταινία του Γιάννη Οικονομίδη -και, όμως, τρόμαξε να καταλάβει και να δικαιολογήσει τον λούμπεν και… κάγκουρα ήρωα που ερμηνεύει

Βέβαια, το να εμπνεύσεις έναν χαρακτήρα σαν τον «Μαχαιροβγάλτη» δεν είναι ό,τι πιο κολακευτικό. Ευτυχώς όμως, ο Στάθης Σταμουλακάτος έχει χιούμορ. Γιατί ο Νίκος, τον οποίο υποδύεται, είναι ένας αντιπαθητικός αντι-ήρωας, που ζει μια φλατ ζωη σε μια μίζερη επαρχία. Οταν πεθαίνει ο πατέρας του, ο θείος του (Βαγγέλης Μουρίκης) τού προσφέρει δουλειά στην Αθήνα.

Και έτσι βρίσκεται να φυλάει τους… φύλακες του σπιτιού -δηλαδή δύο ντόπερμαν. Περνάει, όμως, καλά και με τη γυναίκα τού θείου του (Μαρία Καλλιμάνη). Το ερωτικό τρίγωνο του «Μαχαιροβγάλτη» δονείται υπόγεια, χωρίς φωνές και βρισίδια, σε μια λούμπεν γειτονιά όπου βράζει η χυδαιότητα του Νεοέλληνα, που βρίσκεται, ως συνήθως, σε πρώτο πλάνο στο σινεμά του Οικονομίδη.

– Πώς θα συστήνατε τον Νίκο, τον ήρωα που υποδύεστε;

«Είναι ένα παρατημένο παιδί. Δεν έχει όνειρα, στόχους… τίποτα. Πολλά μπορείς να πεις γι’ αυτόν».

– Το σίγουρο πάντως είναι ότι μιλάμε για κωλόπαιδο.

«Δεν είναι τόσο απλό. Μάλλον δεν είχε βάσεις για κάτι άλλο. Βολεύτηκε με μια κατάσταση. Είναι, βέβαια, αριβίστας. Του λέει ο θείος του να δουλέψει στην Αθήνα χωρίς να διευκρινίζει τι θα κάνει. Αλλά επειδή είναι κουτοπόνηρος, πιάνεται στην παγίδα. Ξαφνικά βρίσκεται να φυλάει σκυλιά».

– Τελικά είναι πιο… ντόπερμαν από τα ντόπερμαν.

«Είναι και αυτός φυλακισμένος. Κάποια πλάνα της ταινίας τον δείχνουν πίσω από τα συρματοπλέγματα. Είναι σαν να τον έχεις σε ένα κλουβί και να είναι τα ντόπερμαν απέξω».

– Σας απασχόλησε το μπακγκράουντ του χαρακτήρα; Φτιάξατε στο μυαλό σας το παρελθόν του;

«Συζητήσαμε πολύ με τον Γιάννη Οικονομίδη. Θα μπορούσες να δώσεις πολλές ερμηνείες για τον «Μαχαιροβγάλτη»: δεν μεγάλωσε σε «τέλεια» οικογένεια, δεν υπάρχει μητέρα, ζούσε με τον πατέρα -μπορεί να του φερόταν άσχημα- μένει σε ένα καταθλιπτικό μέρος… Χίλια δυο. Το σίγουρο είναι ότι όταν βλέπεις ένα τέτοιο παιδί, κάτι δεν πάει καλά».

– Ο Οικονομίδης τα βάζει πάλι με τους μικροαστούς, με τη μιζέρια, την άσχημη πλευρά του Ελληνα. Εχετε συναντήσει πολλούς τύπους σαν τον Νίκο;

«Μπορεί να μην αποτελεί τον μέσο όρο, αλλά ψήγματα του Νίκου υπάρχουν στο μέσο όρο. Είναι ο τύπος «περνάω καλά, ζω απ’ τον κόπο των άλλων, οικειοποιούμαι αυτά που δεν μου ανήκουν». Υπάρχουν αυτά τα κοινωνικά στρώματα που βλέπουμε στις ταινίες του Γιάννη. Οπως υπάρχουν και οικογένειες σαν αυτή του «Σπιρτόκουτου», που βρίζονται όλη μέρα. Απλώς ζουν σε άλλο κόσμο. Ή μάλλον, εμείς ζούμε σε άλλο κόσμο και δεν θέλουμε να βλέπουμε».

– Οι κακομαθημένοι τύποι που σκιαγραφεί ο Οικονομίδης είναι ένα κομμάτι της αλυσίδας που έφερε την Ελλάδα στη χρεοκοπία;

«Μπορεί ο Ελληνας να έζησε παραπάνω από τις δυνατότητές του, όμως δεν φταίει αυτός, αλλά αυτοί που τον παραπλάνησαν -ανάμεσά τους η τηλεόραση και οι διαφημίσεις- ότι μπορεί να ζήσει έτσι, να καταναλώσει, να ξοδέψει πιο πολλά απ’ όσα έχει. Καλύτερα να είσαι φτωχός, παρά χρεωμένος».

– Παίζετε ένα χαρακτήρα που εκνευρίζει τον θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος. Εσείς συμπάσχετε μαζί του;

«Οχι. Γι’ αυτό στα γυρίσματα είχαμε… προβλήματα. Ο Οικονομίδης μου ζητούσε να κάνω κάτι και έλεγε: «Μα καλά, δεν το έχεις κάνει ποτέ αυτό στη ζωή σου;». Και απαντούσα: «Οχι ρε φίλε, δεν έχω κάνει τέτοιες καγκουριές»».

– Η συνεργασία σας πώς ήταν; Εχει τη φήμη δύσκολου ανθρώπου στο γύρισμα.

«Εκτός δουλειάς έχουμε περάσει πολύ ωραία, με τα καλαμπούρια μας και τις πλάκες μας. Αλλά στο γύρισμα δεν σηκώνει μύγα στο σπαθί του. Υπήρχαν φορές που έφτασα στα όριά μου. Φανταστείτε ότι μια σκηνή, όπου έπρεπε απλώς να τραβήξω μια κουρτίνα, τη γυρίσαμε 17 φορές. Αφού κάποια στιγμή σκέφτηκα «Μα καλά, αυτιστικό είμαι και δεν μπορώ ν’ ανοίξω μια κουρτίνα;». Και ο Οικονομίδης επέμενε ότι δεν ανοίγει έτσι. Με είχε προειδοποιήσει ότι θα με τσιτώνει όταν θεωρεί ότι δεν είμαι συγκεντρωμένος. Είναι ο τρόπος του. Θα μπορούσε να σε χαϊδεύει και να πάει η ταινία… στο διάολο».

– Πώς βρεθήκατε στο θεάτρο;

«Τελείωσα τη Σχολή του Καζάκου, όπου πήγα 25 χρόνων. Δεν είμαι από αυτούς που λένε ότι ήθελαν να γίνουν ηθοποιοί από μικροί. Αυτά τα θεωρώ καλλιτεχνικές πονηριές. Νομίζω ότι αν έμπαινα στον χώρο μικρότερος, δεν θα άντεχα. Πολλοί νόμιζαν ότι θα γίνουν γκλαμουράτοι, κάτι σαν Βουγιουκλάκη και Παπαμιχαήλ. Τελικά, όμως, τα πράγματα είναι αλλιώς. Θυμάμαι που μας έλεγαν οι καθηγητές ότι από μία τάξη τριάντα ατόμων άντε να βγει ένας ηθοποιός. Είναι πολύ σημαντική κουβέντα, αλλά όλοι έκαναν ότι δεν το άκουγαν».

– Μιας και πλησιάζουν οι εκλογές, ο Νίκος θα πήγαινε άραγε να ψηφίσει;

«Με τίποτα. Δεν θα ήξερε καν ποιος κυβερνάει τη χώρα. Δεν τον ενδιαφέρει. Δεν είναι πολιτικοποιημένος».

– Εσείς θα ψηφίσετε;

«Αν και μου περνάει από το μυαλό να μην πάω, δεν θέλω και να τους χαριστώ. Βέβαια, δεν υπάρχουν κόμματα για να ψηφίσεις. Από τη μια δεν μπορείς να ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ, γιατί τα έχει κάνει έτσι. Από την άλλη δεν μπορείς να ψηφίσεις Νέα Δημοκρατία, γιατί τα έχει κάνει αλλιώς. Αλλά και στην Αριστερά να δώσουν την εξουσία, δεν… μπορεί. Είναι 200 χρόνια πίσω». *

* Η ταινία βγαίνει στις αίθουσες στις 4 Νοεμβρίου.

Λούμπεν είναι η μισή Ελλάδα

«Υπάρχει πιο ευχάριστο θέμα;». Ετσι απαντά ο Γιάννης Οικονομίδης όταν τον ρωτάς γιατί τρυπώνει και πάλι, με την τρίτη του ταινία, στον μικρόκοσμο λούμπεν αντι-ηρώων, που βυθίζονται στη νεολληνική μιζέρια.


Εχει βέβαια και άλλη, λιγότερο σαρκαστική εξήγηση. «Αυτή είναι η μοίρα μας. Σε αυτό τον τόπο ζούμε, εδώ γεννιούνται και πεθαίνουν οι προσδοκίες μας. Κοντολογίς, αυτή είναι η ζωή μας, ριγμένη μέσα στη σύγχρονη Ελλάδα και όχι έξω από αυτήν».

Δεν εννοεί βέβαια ότι το σκηνικό των ταινιών του ή η ψυχογραφία των συνήθως αντιπαθητικών χαρακτήρων του αντιπροσωπεύουν τον άνθρωπο της διπλανής πόρτας. Ισως, όμως, τον μικροαστό της παραδιπλανής γειτονιάς. «Είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας. Και πιστεύω ότι το γνωρίζω καλά. Με ελκύει αυτός ο κόσμος, γιατί είναι γεμάτος οσμές. Με έναν τρόπο κάνω και εγώ τον εαυτό μου να γυρίζει γύρω από αυτό το κέντρο».

Πολλοί ίσως παρεξηγούν το ότι σε κάθε του ταινία («Σπιρτόκουτο», «Ψυχή στο στόμα») επανέρχεται στην ίδια κοινωνική τάξη, σε γκρίζα τοπία, μετέωρα και θλιβερά συναισθήματα, ματαιωμένες ζωές, δυσλειτουργικές σχέσεις. Ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι μία ακόμη επιβεβαίωση αυτής της θεματικής «εμμονής» του. «Τι πάει να πει εμμονή;» λέει ο Γιάννης Οικονομίδης. «Αυτός ο κόσμος είναι η μισή Ελλάδα. Και σε παραλλαγές είναι ολόκληρη η Ελλάδα».

Ισως το κοινό να μη θέλει να του πετάνε στα μούτρα μια απωθητική πλευρά της κοινωνίας. «Η πλειοψηφία της σύγχρονης ελληνικής τέχνης -ποίηση, μουσική, σινεμά- δεν ασχολείται με την ουσία. Με εμάς δηλαδή και τη ζωή μας, την κοινωνία που έχουμε φτιάξει, το πώς καταναλώνεται και πώς καίγεται ο χρόνος μας σε αυτόν τον τόπο. Αυτό θα έπρεπε να είναι το άλφα και το ωμέγα, να μιλάς δηλαδή με αλήθεια για την εποχή σου. Γιατί τι πιο αισιόδοξο από ένα έργο που προσπαθεί να μιλήσει τη γλώσσα της αλήθειας;» λέει.

Οι τόνοι, πάντως, στη νέα του ταινία έχουν χαμηλώσει. Τα βρισίδια έχουν υποχωρήσει. Αποτελούν μόνο ενσταντανέ στον «Μαχαιροβγάλτη», που δεν έχει χρώμα. Οι ήρωες έχουν μια ύποπτη ψυχραιμία. Σιγοκαίγονται υπόγεια. Μέχρι να ξεσπάσουν.

«Φως στο τούνελ; Ούτε κεράκι»

Posted in Media on Οκτώβριος 27, 2010 by maxairovgaltis

Του Παύλου Θ. Κάγιου
ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

 

«Το ελληνικό σινεµά έγινε πάλι της µόδας από συναδελφική αλληλεγγύη  και κατανόηση στα δεινά που περνά η χώρα, η κοινωνία και κατά συνέπεια ο ελληνικός κινηµατογράφος» λέει ο Γιάννης Οικονοµίδης. «Και η  µόδα είναι πάντα της… µόδας. Πάντως, κάθε διάκριση έξω από δω είναι  πάντα καλοδεχούµενη»

Σοκ προκαλούν οι εικόνες στον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονοµίδη: ένα ξεπεσµένο βιοµηχανικό τοπίο σε λούµπεν γειτονιές της Αθήνας. Μιας Αθήνας, όµως, όπου το lifestyle είναι άγνωστη λέξη και η ζωή µυρίζει µαταίωση
Αυτή τη φορά ο Γιάννης Οικονοµίδης κάνει µια ταινία δίχως ήρωες. «Μόνο µε αντι-ήρωες, µε µικροαστούς γείτονες της διπλανής πόρτας, λαϊκούς, αργόσχολους, αφασικούς, ξιπασµένους, µοιραίους, που τρώγονται µε τις σάρκες τους και αποχαυνώνονται από την τηλεόραση», εικονογραφεί ο 43χρονος Γιάννης Οικονοµίδης τούς ήρωες της νέας _ και πάντα ασπρόµαυρης _ ταινίας του, όπου µε µαύρο χιούµορ υπονοµεύει συνεχώς την τραγωδία χαρακτήρων, οι οποίοι δεν εκβιάζουν αναγκαστικά τη συµπάθεια του θεατή…

Ο «µαχαιροβγάλτης» στην ταινία είναι «ένας καραγκιοζάκος από την επαρχία, ένα περιφερόµενο ρεµάλι, ένας µάγκας του γλυκού νερού, που ξαφνικά απέκτησε δουλειά, σπίτι, γυναίκα και κουτσούβελα, χρησιµοποιώντας ένα… µαχαίρι. Απώλεσε όµως και το τελευταίο γραµµάριο της ψυχής του χωρίς να το πάρει χαµπάρι…» Στη ζωή µαχαιροβγάλτες κατά τον Γιάννη Οικονοµίδη είναι «οι µετρίως µέτριοι και πάντα µετρηµένοι. Οι µικροµεσαίοι πρίγκιπες που έχουν πάψει προ πολλού να ονειρεύονται θρόνους, αλλά έχουν σταµατήσει να βλέπουν και εφιάλτες. Η απόλυτη αφασία. Το απόλυτο γκρίζο». Τι διαφορετικό έχει αυτή η ταινία σας από τις προηγούµενες, που ήταν άκρως προκλητικές;

«Λυπάµαι που θα σε απογοητεύσω. Προκλητικές δεν είναι οι ταινίες µου. Προκλητική είναι η πραγµατικότητα. Ειδικά σήµερα. Ρίξε µια µατιά γύρω σου και θα καταλάβεις τι εννοώ. Ο πάτος τρύπησε και βυθιζόµαστε ολοταχώς στον πάτο… του πάτου. Στον απόπατο. Μη γελιέσαι που προσπαθούν κάποιοι, οι πολιτικοί πρώτοι απ’ όλους µε τα τσιράκια και τους παρατρεχάµενους, µη λέµε ονόµατα, να εξωραΐσουν τον βόθρο. Δυστυχώς, όλοι µαζί κολυµπάµε, εδώ και χρόνια, στα σκατά. Αλλοι επιπλέουν και άλλοι πνίγονται. Ή αν θέλεις να απαντήσω κυριολεκτικά στην ερώτησή σου. «Ο µαχαιροβγάλτης» είναι εξίσου προκλητική ταινία, ίσως και η προκλητικότερη απ’ όλες. «Ο µαχαιροβγάλτης» σφάζει… µε το µπαµπάκι».

Τόσο άγρια είναι η ελληνική κοινωνία;
«Και άγρια και εξαγριωµένη… Πριν από έναν µήνα, δύο πεινασµένοι φτωχοδιάβολοι ελληνοαλλοδαποί επιτέθηκαν στον φίλο µου και συν-σεναριογράφο στην ταινία, τον Δώρη τον Αυγερινόπουλο, έξω από το σπίτι του και µε απειλή µαχαιριού, µια που µιλάµε για µαχαιροβγάλτες, του πήραν 20 ευρώ, το κινητό του, δύο σουβλάκια και µια µπίρα. Είπες τίποτα;». Κι εµείς γιατί κάνουµε ότι δεν… καταλαβαίνουµε;

«Ολα τα καταλαβαίνω, όµως κάνω το κορόιδο και σωπαίνω…» έλεγε ένα παλιό λαϊκό τραγούδι. Ο κόσµος από τις απανωτές σφαλιάρες είναι µουδιασµένος, φοβισµένος, χειραγωγηµένος. Οµως δεν πάει άλλο. Η επανάσταση έχει ξεκινήσει υπό λανθάνουσα µορφή µέσα στα σπίτια και σιγά σιγά θα αρχίσει να απλώνεται παντού: στους δρόµους, στις πλατείες, στις τράπεζες, στις εταιρείες, στους θεσµούς (χα!χα!), στην τηλεόραση… παντού».

ΙΝFΟ

Ο «Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονοµίδη µε τους Βαγγέλη Μουρίκη, Στάθη Σταµουλακάτο, Μαρία Καλλιµάνη, βγαίνει στις αίθουσες στις 4 Νοεµβρίου. Στο Ιντερνετ: http://maxairovgaltis.
wordpress.com/

Οι Νοσφεράτου του ΔΝΤ

Μπήκαµε σε µια εποχή «οικονοµικής τροµοκρατίας», λένε κάποιοι… «Οι Γερµανοί ξανάρχονται» λέει ο Γιάννης Οικονοµίδης, «70 χρόνια µετά την κατοχή. Τελικά, η τροµοκρατία είναι µέσα στο αίµα τους.

Απλώς η µέθοδος αλλάζει. Βέβαια, έχουν µαζί τους και συµµάχους αλλά και έλληνες προδότες όπως και τότε. Ολοι ξέρουν ποιοι είναι. Τι κάνει νιάου νιάου στη Siemens; Εκµεταλλεύτηκαν τα στερητικά σύνδροµα της κατοχής, που οι ίδιοι προκάλεσαν σε τόσες χαµένες γενιές, και πάνω σε αυτά έκτισαν τη βαµπιρίστικη στρατηγική της οικονοµικής τροµοκρατίας. Μας ρουφάνε το αίµα οι Νοσφεράτου του ΔΝΤ και δεν χορταίνουν µε τίποτα…». Και είναι γεγονός πως στον «Μαχαιροβγάλτη», µια «υπόγεια βία σιγοβράζει κάτω από τα πλάνα του, όπως και της ελληνικής κοινωνίας» που µας αφορά. Και χρειάζεται, επειγόντως, γιατρειά. Οχι από τους σοφούς οποιασδήποτε τρόικας. Αλλά από εµάς τους ίδιους…

Παρ’  όλα αυτά, ρωτάµε αν υπάρχει φως στο τούνελ.

«Ούτε κεράκι… Ακόµα δεν έχουµε δει τίποτα»

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ – Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Posted in Media on Οκτώβριος 25, 2010 by maxairovgaltis

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010 | Ο ΜΠΑΜΠΑΣ ΤΡΕΛΑΙΝΟΤΑΝ ΝΑ ΑΚΟΥΕΙ ΝΙΝΟ ΡΟΤΑ…

Διαβάστε το χτεσινό post που λειτουργεί και σαν πρόλογος της συζήτησης που ακολουθεί

ΕΡΩΤΗΣΗ : Φτάσαμε κιόλας στην τρίτη ταινία. «Ο Μαχαιροβγάλτης» είναι η τρίτη κατά σειρά ταινία που γυρίζεις.
ΑΠΑΝΤΗΣΗ:  Η τρίτη, όντως. Εκεί που φανταζόμασταν πως δεν θα υπάρξει ούτε δεύτερη, τελικά να που φτάσαμε κιόλας στην τρίτη. Στο «Σπιρτόκουτο» ήταν τόση η ένταση και η κάψα που ένιωθα, που έλεγα μέσα μου «Θεέ μου ας την τελειώσω κι ας πεθάνω!». Ήταν ακραία η ένταση εκείνης της φάσης.

ΕΡΩ: Γιατί έφτασες τόσο ακραία?
Γ.ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ: «Το Σπιρτόκουτο» γυρίστηκε πραγματικά εκ των ενόντων. Με δικά μου λεφτά, με όλες τις ενδείξεις εναντίον μου, άγνωστος μεταξύ αγνώστων. Μόνος μου προσπαθούσα και θυμάμαι πόσο απελπιστικά είχε καταλήξει αυτή ιστορία με το να χρωστάω λεφτά σε όλους ενώ ήμασταν στο μοντάζ. Αλλά είχα πεισμώσει. Ένιωθα ότι αυτό που είχα κάνει ήταν κάτι πολύ καλό και κάτι τελείως διαφορετικό και σε επίπεδο φόρμας και σαν περιεχόμενο. Και για αυτό έλεγα μέσα μου πως πρέπει να πάω μέχρι τέλους και θα είμαι ευχαριστημένος. Κι ας μην ξαναγυρίσω τίποτα. Να όμως που φτάσαμε στην τρίτη ταινία και πάμε πλέον για την τέταρτη.

Συνέχεια

Συνέντευξη του Βαγγέλη Μουρίκη στην Μαρία Καλλιμάνη (Μαχαιροβγάλτης)

Posted in Media on Οκτώβριος 16, 2010 by maxairovgaltis
14 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Με συμμετοχή σε 6 (!) από τις φετινές ελληνικές παραγωγές (Μαχαιροβγάλτης, Κάθαρση, Attenberg, Tungsten, Αναζητώντας τη Μήδεια, Απ’ τα Κόκκαλα Βγαλμένα) ο Βαγγέλης Μουρίκης είναι ο άνθρωπος που όλοι (ή τέλος πάντων πολλοί) θα ήθελαν στην ταινία τους. Εμείς πάντως σίγουρα. Γι’ αυτό και με αφορμή τη «συνέντευξή» του στη συμπρωταγωνίστριά του στον «Μαχαιροβγάλτη» Μαρία Καλλιμάνη στήθηκε ολόκληρη επιχείρηση στην ταράτσα της δεύτερης, καθ’ υπόδειξη του ίδιου, προκειμένου να θυμίζει σκηνικό ταινίας.

Τα μέσα που είχαμε ήταν ελάχιστα, ο Μουρίκης όμως έχει συνηθίσει σε τέτοιους περιορισμούς, οπότε δεν ήταν δύσκολο να σκηνοθετήσει την «ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΑΠ’ ΤΟΝ ΤΑΦΟ» που θα παρακολουθήσετε. Στην οποία συνέντευξη, ο νεκρός και η χήρα Μαρία Καλλιμάνη θυμούνται τον «Μαχαιροβγάλτη«, τον Οικονομίδη και άλλα σχετικά με την ταινία που θα κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 20/10 στα πλαίσια του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και την Πέμπτη 4/11 στις αίθουσες.
Αν και θα το θέλαμε, ο Μουρίκης δεν μιλάει ποτέ για τον εαυτό του και τις ρίζες του. Οπότε, σαν ένα δωράκι για το τέλος, αφού απολαύσετε τη συνέντευξη, κάντε ένα κλικ εδώ και παρακολουθήστε ένα απόσπασμα της Αυστραλιανής cult ταινίας «Running on Empty» (1982), δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή από το 00:30» και μετά. Σας θυμίζει κάτι το παιδί με τη φόρμα και το μαντήλι στο λαιμό;…

Γιάννης Δηράκης (dirakis@sevenart.gr)

«Μικροαστός; Αυτή κι αν είναι τιμωρία»

Posted in Media on Οκτώβριος 10, 2010 by maxairovgaltis
Της ΕΥΑΝΝΑΣ ΒΕΝΑΡΔΟΥ (venardu@enet.gr) | Επτά, Κυριακή 10 Οκτωβρίου 2010

Ενα «τεμπελόσκυλο» από την επαρχία, χωρίς καμία φιλοδοξία, συμφωνεί να ζήσει στο σπίτι του θείου του στα Ανω Λιόσια, μ’ ένα καλό μεροκάματο και μόνο αντάλλαγμα να φυλά τα δύο ντόμπερμαν του σπιτιού, που κινδυνεύουν από τους γείτονες. Ομως μπλέκεται σε ένα ιδιότυπο ερωτικό τρίγωνο.

Η υπόθεση του «Μαχαιροβγάλτη», της νέας ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, που στις 20/10 θα κάνει πρεμιέρα στο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και στις 4/11 θα βγει στις αίθουσες, συνεχίζει τη σκληρή, σαρκαστική και «καταγγελτική» κινηματογραφία που χαρακτηρίζει τον δημιουργό της. Οχι όμως με τους γρήγορους ρυθμούς και τα αλλεπάλληλα γρονθοκοπήματα βωμολοχίας του «Σπιρτόκουτου» και του «Ψυχή στο στόμα». Τούτη εδώ, μαυρόασπρη, με εξαιρετική φωτογραφία, έχει χαμηλώσει τα ντεσιμπέλ. Οπως λέει ο 43χρονος κύπριος σκηνοθέτης στο σημείωμά του, εδώ οι (αντι)ήρωές του «κραυγάζουν μέσα από τις σιωπές τους και την ανημπόρια τους να βγούνε από τον απύθμενο βυθό της νεοελληνικής μιζέριας που τους τραβά στη δίνη της. Οσο πιο βαθιά βουλιάζουν, τόσο πιο σκληροί γίνονται».

Μικροαστισμός, χυδαιότητα, τραμπουκισμός. Αργόσχολοι, αφασικοί, αποχαυνωμένοι από την τηλεόραση και την μπάλα. Στους βασικούς ρόλους του «Μαχαιροβγάλτη» ο εξαιρετικός Βαγγέλης Μουρίκης, και δύο πολλά υποσχόμενοι ηθοποιοί που προέρχονται από το θέατρο και κάνουν το ντεμπούτο τους στο σινεμά: ο Στάθης Σταμουλακάτος και η Μαρία Καλλιμάνη.

– Στις ταινίες σας εστιάζετε συχνά στους «καρχαρίες» της διπλανής πόρτας…

«Ναι. Και δεν είναι ιδιαίτερα ευφυείς. Η ηλιθιότητα είναι σύνηθες μοτίβο των ταινιών μου. Τραγικωμωδίες κάνω. Πάρτε τους αδερφούς Κοέν, τον Τζάρμους. Τι δείχνουν; Τον τραγέλαφο, τη γελοιότητα. Βγάζεις φοβερές αλήθειες έτσι. «Ο βλάκας είναι αήττητος» δεν είπε ο Ραφαηλίδης;»

«Οταν τρως σφαλιάρες, παραλύεις»

– Πάντως ο ήρωάς σας δεν βγαίνει χαμένος…

«Είναι λαμπρό υπόδειγμα του τι επικρατεί. Στο τέλος δικαιώνεται. Βρίσκει τη θέση του στην κοινωνία. Οπως πολλοί άλλοι Ελληνες: Τους συναντάς σε εξέχουσες θέσεις, αλλά αν σκάψεις λίγο βλέπεις πόσο κρετίνοι είναι».

– Δεν οδηγούνται βέβαια όλοι στο έγκλημα…

«Μπορεί και σε χειρότερα, αν σκεφτείς πως πολλοί από αυτούς κρατάνε τις τύχες μας στα χέρια τους. Πολιτικοί, δικαστές, ιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, καθηγητές».

– Μαύρα τα βλέπετε τα πράγματα. Γι’ αυτό γυρίσατε μαυρόασπρη την ταινία σας;

«Το μαυρόασπρο είναι το απωθημένο κάθε σκηνοθέτη, αλλά οι διανομείς ανατριχιάζουν και μόνο στη σκέψη του. Πριν ξεκινήσω, τότε που οι διανομείς μάς είχαν κλείσει όλες τις πόρτες και ήμασταν σε ψιλοαπόγνωση, συζητάγαμε με τον παραγωγό μου, τον Πάνο Παπαχατζή, και του ρίχνω την ιδέα. Γιατί όχι, μου λέει. Αν ήμασταν ήδη καπαρωμένοι από κάποιον διανομέα, θα τρώγαμε μεγάλη ματαίωση. Το κάναμε λοιπόν και αποδείχτηκε επιλογή-κλειδί».

– Δυσκολεύτηκατε πάλι να βρείτε διανομή;

«Ολοι ξετρελαίνονταν με την ταινία, αλλά κανείς δεν έβαζε το χέρι στην τσέπη. Μόνο η «Feel Good» πήρε το ρίσκο. Οι μεγάλες εταιρείες την έφτυσαν την ταινία τελείως. Ολοι αυτοί οι άνθρωποι κατά βάθος περιφρονούν τους έλληνες σκηνοθέτες. Είναι διατεθειμένοι να πληρώνουν ένα σωρό λεφτά έξω σε χειρότερες ταινίες. Νομίζουν πως μας κάνουν και χάρη».

Συνέχεια

Συνέντευξη του Στάθη Σταμουλακάτου στην Μαρία Καλλιμάνη (Μαχαιροβγάλτης)

Posted in Media on Οκτώβριος 10, 2010 by maxairovgaltis
08 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Μετά το κινηματογραφικό της ντεμπούτο ως Γωγώ στον «Μαχαιροβγάλτη» του Γιάννη Οικονομίδη αλλά και στη «Χώρα Προέλευσης» του Σύλλα Τζουμέρκα, η Μαρία Καλλιμάνη προβάρει ένα νέο ρόλο. Εγκαινιάζοντας τη μόνιμη συνεργασία της με το SevenArt, υποδέχεται ως ρεπόρτερ τον Στάθη Σταμουλακάτο, συμπρωταγωνιστή της στον «Μαχαιροβγάλτη» (επίσης πρωτοεμφανιζόμενο στο πανί), για μια χαλαρή συζήτηση με πολύ… πασατέμπο, μια ευθεία αναφορά στη σκηνή της ταινίας όπου βρίσκονται και οι δύο ξαπλωμένοι στο κρεβάτι τρώγοντας ηλιόσπορους και… σχεδιάζοντας το μέλλον.

Ο Στάθης και η Μαρία ή -αν προτιμάτε- ο Νίκος και η Γωγώ του «Μαχαιροβγάλτη«, θυμούνται τις πρόβες, μιλούν για το ρόλο του πρώτου, την Πτολεμαΐδα και τον Γιάννη Οικονομίδη και δίνουν ραντεβού στους θεατές στις 20 Οκτώβρη (στην ειδική πρεμιέρα του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου) και στις 4 Νοέμβρη στους κινηματογράφους. Στο μεταξύ, ο Στάθης Σταμουλακάτος συνεχίζει τις πρόβες για τη θεατρική παράσταση «La Chunga» στην Κεντρική Σκηνή του θεάτρου «Επί Κολωνώ» και η Μαρία Καλλιμάνη μαθαίνει Κορεάτικα στο Φεστιβάλ του Πουσάν (όπου την Κυριακή κάνει παγκόσμια πρεμιέρα ο «Μαχαιροβγάλτης«) και ετοιμάζεται για το νέο της δημοσιογραφικό «χτύπημα», την επόμενη εβδομάδα…

Γιάννης Δηράκης (dirakis@sevenart.gr)