Archive for the Κριτικές Category

Μαχαιροβγάλτης (moody)

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 6, 2010 by maxairovgaltis

by Moody

Εχθές το βράδυ, βρέθηκα στον «Μικρόκοσμο» για να δω μια ταινία για μικρόκοσμους, το «Μαχαιροβγάλτη» του Έλληνα οραματιστή του κινηματογράφου, Γιάννη Οικονομίδη («Σπιρτόκουτο», «Η ψυχή στο στόμα»).

Μπορεί άραγε ο κινηματογράφος να είναι ταυτόχρονα λυρικός και ρεαλιστικός; Να συνυπάρξουν αρμονικά η λεκτική βία και η ποίηση της εικόνας; Η απάντηση είναι σαφώς και ναι. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα η τρίτη fictional και πιο ώριμη δημιουργία του Γιάννη Οικονομίδη.
Συνέχεια

Μάχαιραν έδωκες? Ξέρεις τι θα λάβεις…

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 5, 2010 by maxairovgaltis

του zerVo @ Movies Ltd
Στους περισσότερους εγχώριους master chef, σύγχρονων κινηματογραφικών εικόνων, με την χαζοκουτίσια αισθητική, αν πρότεινες για υλικά ένα φουγάρο της ΔΕΗ, ένα αυθαίρετο στα Άνω Λιόσα, ένα βλαχαδερό, έναν χλεμπονιάρη και την κυρά-Γωγώ από δίπλα, το πιθανότερο θα ήταν να σου γυρίσουν την πλάτη, σφυρίζοντας αδιάφορα. Υπάρχει όμως κι ένας που με αυτές τις πρώτες ύλες, παλικαρίσια φωνάζει, πάμε να φτιάξουμε κάτι όμορφο! Γι αυτό έχει φτιάξει κοινό ο Οικονομίδης. Γιατί οποιαδήποτε δύσκολη απαίτηση του πετάξεις, θα στην γυρίσει πίσω με διπλάσια ορμή. Δυο φορές μέχρι τα τώρα, χάρη στην άφοβη συλλογιστική του, πάλεψε για να βγει από την αίθουσα καβάλα στ’ άλογο ο ελληνοκύπριος. Η ώρα της τρίτης, της φαρμακερής, μόλις έφτασε!
(read more)

Κριτικές για τον «Μαχαιροβγάλτη»

Posted in Κριτικές on Νοέμβριος 4, 2010 by maxairovgaltis

«Η λεκτική ένταση υποχωρεί, αφήνοντας χώρο στις καρβουνιασμένες εικόνες μιας αποστασιοποιημένης από τους ανθρώπους της πόλης να «μιλήσουν»βιαιότερα. Ο Οικονομίδης χαμηλώνει ταχύτητα και υπογράφει τη σκληρότερη και πιο ώριμη ταινία του».

Χρήστος Μήτσης – ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

«Το φλιπσάιντ της Αναπαράστασης. Το έγκλημα του μεγάλου Τίποτα. Εξαιρετική φωτογραφία. Η μικροαστική Ελλάδα σε μια ταινία. Less is more».

Δημήτρης Δανίκας – ΤΑ ΝΕΑ

«Η ταινία του Οικονομίδη είναι τόσο μαύρη και εφιαλτική που καταλήγει όμορφη. Εκεί βρίσκεται η επιτυχία του Οικονομίδη, στον τρόπο με τον οποίο η (διόλου τυχαία) ασπρόμαυρη ταινία του υιοθετεί την αισθητική και τους κώδικες του φιλμ νουάρ προσαρμόζοντας και τα δύο στην Ελλάδα του 2010».

Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ

«Ένα νεο-νουάρ που μιλά για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Για ένα τμήμα της. Για τα αδιέξοδα και τα πάθη μας. Για την αποξένωσή μας. Μια ταινία απ’ τα κόκαλα και την ψυχή βγαλμένη. Αναμφισβήτητα η καλύτερη του σκηνοθέτη της».

Νίνος Φένεκ Μικελίδης  – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

«Ο σαρκασμός στα τελευταία εμπνευσμένα πλάνα είναι αμείλικτος. Διεισδυτικός φακός που απογυμνώνει και αναζητά ιστορίες πίσω από τον καθρέφτη. Και οι τρεις πρωταγωνιστές υποδειγματικοί στους ρόλους τους».                        

Μαρία Κατσουνάκη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Σκληρή, λεπτομερής κατάδειξη της ανθρώπινης αποξένωσης και αποκτήνωσης στην σύγχρονη ελληνική μεγαλούπολη. Δε λείπουν οι σκηνές που πλατειάζουν χρονικά πέρα από το δραματουργικά αναγκαίο».                  

Ρόμπι Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ

«Ο Ελληνοκύπριος δημιουργός του «Σπιρτόκουτου» και της «Ψυχής στο στόμα» καθαρίζει την παλέτα του και παρουσιάζει την πιο ώριμη δημιουργία του έως τώρα: ένα ασπρόμαυρο δράμα με τη φόρμα του νουάρ, που με μεθυστικό, σχεδόν βουβό, λυρισμό, αλλά εξίσου εκκωφαντική, υποδόρια και κυνική εκρηκτικότητα καταπιάνεται με τη γνωστή θεματολογία του για τη βία της ελληνικής κοινωνίας και την επανάληψη των καταστροφικών λαβυρίνθων που πνίγουν σαν ποντίκια τους χαρακτήρες του».

Ιωσήφ Πρωιμάκης – FAQ

«Ο Μαχαιροβγάλτης περισσότερο υποβάλλει την εξαθλίωση αντί να την τονίζει, δείγμα ωριμότητας και σαφήνειας.Η ταινία υπογραμμίζει την ανθρώπινη πενία και την πνευματική ξηρασία, όχι απλώς ως ελληνική επισήμανση αλλά ως οικουμενικό φαινόμενο».

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

«Αλληγορία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία με νατουραλιστικό στίγμα, «τραγικωμωδία» όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός, απλό, ειλικρινές, καυστικό, αυθάδες. Χρησιμοποιήστε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μακριά μας, είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ένα κομμάτι του καθενός μας, όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Αδιαμφισβήτητα το πιο μεστό έργο του Οικονομίδη έως σήμερα».

Μαριτίνα Παπαμήτρου – Cinemanews.gr

Μαχαιροβγάλτης, Dr. Maybe Darling

Posted in Κριτικές, Κείμενα on Οκτώβριος 29, 2010 by maxairovgaltis
Image
Την ταινία την ήξερα, την είχα δει ένα πρωινό μες στο κατακαλόκαιρο σε βιντεοπροβολή στα γραφεία της εταιρείας παραγωγής Αργοναύτες. Αλλά να βλέπεις τις εικόνες του Οικονομίδη στη γιγάντια οθόνη του Αττικόν ήταν μια κινηματογραφική εμπειρία αξεπέραστη. Σκεφτόμουν ότι ο αυτός ο τρομερά ενδιαφέρων σκηνοθέτης, που τόσο συνειδητά άφησε πίσω του εμμονές και τάσεις μιμητισμού για να αναζητήσει και να διερευνήσει μια δική του γλώσσα πιο ειλικρινή και πιο ρεαλιστική, με τον Μαχαιροβγάλτη επιστρέφει στα μεγαλειώδη πλάνα που κάποτε ονειρεύτηκε. Τώρα πια, με την πείρα και τη ματιά ενός Έλληνα κινηματογραφιστή που καταγράφει όλη τη σαβούρα που περιβάλλει την ελληνική ζωή, τη σκηνογραφία του τόπου. Όσο για τις ανθρώπινες συμπεριφορές, άλλο ένα καρκίνωμα, που ενώ δεν είναι ο πρώτος που τις αναπαρήγαγε είναι αυτός που τις απέδωσε μέχρι τώρα με τέτοια ακρίβεια και με το μέγεθός της χυδαιότητας και της δολιότητας που κουβαλάνε. Εξαιρετικά και υψηλής αισθητικής τα πλάνα στην Πτολεμαΐδα, η βαρεμάρα και η μαυρίλα της σύγχρονης επαρχίας, χωρίς ο ήρωας να τη βιώνει αρνητικά, αλλά, αντιθέτως, όπως το γουρούνι κυλιέται στα λασπόνερα, έτσι κι αυτός είναι μέρος τους, η μόλυνσης της πόλης έχει φτάσει στα σωθικά του. Αργότερα, στην Αθήνα των προαστίων μια άλλη μουντίλα, αλλά πιο ανοικτή και με προοπτικές. Και οι ερωτικές σκηνές πόσο βρόμικες, πόσο ζωώδεις, χωρίς καμία ωραιοποίηση, κανέναν αισθησιασμό, ωμή βιολογική ανάγκη. Το κοινό της πρεμιέρας του Μαχαιροβγάλτη στο πλαίσιο του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ήταν κατά κύριο λόγο άνθρωποι του κινηματογράφου, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι. Η αποδοχή στο τέλος της προβολής ήταν θριαμβευτική. Νομίζω ότι οι περισσότεροι βγήκαν συντετριμμένοι αλλά και εκστασιασμένοι. Ο Γιάννης Οικονομίδης δεν τους είχε διαψεύσει. Απέδειξε ότι δεν είναι ο πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης που με μια ή δύο ταινίες εξαντλήθηκε. Αντιθέτως προχωράει, και μάλιστα ωριμάζοντας και καταθέτοντας ακόμα πιο σημαντικό έργο. Ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ένας άνθρωπός που ξέρει πιο πολύ από τον καθένα να αναγνωρίζει τα ανθρώπινα «σκουπίδια», αγκάλιασε τον σκηνοθέτη με δάκρυα χαράς για το επικού εκτοπίσματος επίτευγμά του. Παρόντες και οι ηθοποιοί Μαρία Καλλιμάνη και Βαγγέλης Μουρίκης. Ο πρωταγωνιστής Στάθης Σταμουλακάτος απών, έτρεχε κάπου μεταξύ θεάτρου και delivery ως hard working class actor, όπως μας πληροφόρησε ο σκηνοθέτης του…
Χρήστος Παρίδης @ Lifo, 27.10.2010

 

Κριτική «Μαχαιροβγάλτη» (Cinemanews.gr)

Posted in Κριτικές on Οκτώβριος 26, 2010 by maxairovgaltis

ΚΡΙΤΙΚΗ
» Μαριτίνα Παπαμήτρου @ CinemaNews.gr

Ο Νίκος (Στάθης Σταμουλακάτος) είναι ένας νεαρός άντρας που ζει παρασιτικά στην Πτολεμαΐδα, χωρίς φιλοδοξίες και όνειρα. Μετά το θάνατο του πατέρα του, ο θείος του (Βαγγέλης Μουρίκης) του προτείνει να κατέβει στην Αθήνα, προσφέροντάς του στέγη, φαγητό και μια εύκολη δουλειά. Παρά την αρχική απροθυμία του, ο Νίκος δέχεται την πρόταση και κατεβαίνει στην πρωτεύουσα για να βρεθεί σε ένα απομονωμένο προάστιο φυλώντας τα δύο ντόπερμαν του θείου του και έχοντας ως μόνη παρέα αυτόν και τη γυναίκα του (Μαρία Καλλιμάνη). Πολύ σύντομα οι τρεις τους θα εμπλακούν σε ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο.

Επιστρέφει δριμύτερος ο Γιάννης Οικονομίδης με το «Μαχαιροβγάλτη», τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία «Ψυχή Στο Στόμα». Πολυαναμενόμενη όχι μόνο από τους φανατικούς οπαδούς του, αλλά και από το υπόλοιπο σινεφίλ κοινό που σίγουρα δεν έμεινε ασυγκίνητο από την έως τώρα φιλμογραφία του. Σε αυτό το έργο καλούμαστε να παρακολουθήσουμε την ‘κάθοδο’ του αντι-ήρωα Νίκου από το επαρχιώτικο, μουντό περιβάλλον της Πτολεμαΐδας στο κλεινόν άστυ των ευκαιριών και της πραγματοποίησης του «ελληνικού ονείρου». Ασκώντας, όπως πάντα, οξεία κοινωνική κριτική, ο Οικονομίδης αποδομεί πλήρως τη νεοελληνική οικογένεια και τις σχέσεις που αναπτύσσονται μέσα σε αυτή. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Πίσω από κάθε σωστό και τυπικό οικογενειάρχη / συγγενή / άνθρωπο στην ουσία μπορεί να κρύβεται επιμελώς μια σαθρή προσωπικότητα, ένα ζώο έτοιμο να κάνει τα πάντα για να ικανοποιηθεί, για να νιώσει την εξουσία στα χέρια του. Η καταπίεση, ο καθωσπρεπισμός, η ηθική και η αποχαύνωση του σύγχρονου Έλληνα από την τηλεόραση και το ποδόσφαιρο, είναι μόνο μερικά από τα ζητήματα που θίγει με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.

Αποστασιοποιούμενος από το βωμολοχικό παροξυσμό και την εξωτερικευμένη ένταση των πρωταγωνιστών των προηγούμενων έργων του, επιλέγει συνειδητά τη σιωπή, την κινησιολογία και την εκφραστικότητα των ηθοποιών ως τα μέσα με τα οποία θα διοχετεύσει στην ατμόσφαιρα την υποβόσκουσα ενέργεια. Η ασπρόμαυρη φωτογραφία, αν και ριψοκίνδυνο εγχείρημα, χρησιμοποιείται εξαιρετικά, μεγιστοποιώντας την αίσθηση της διαρκούς έντασης. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε τη μοναδική σκηνή που χρωματίζεται κατά την οποία ο Νίκος παρακολουθεί μια θεατρική παράσταση που κλείνει τόσο μα τόσο συμβολικά με την αιματοβαμμένη ελληνική σημαία να κυματίζει ευθαρσώς μπροστά στο θεατή.

Η επιλογή των ηθοποιών φαίνεται προσεκτική και απόλυτα συνεπής στο ύφος του σκηνοθέτη. Οι πρωτοεμφανιζόμενοι Στάθης Σταμουλακάτος και Μαρία Καλλιμάνη αφήνουν τις καλύτερες εντυπώσεις, ενώ κανείς δεν θα μπορούσε να ενσαρκώσει καλύτερα το χαρακτήρα του Αλέκου από τον πολύ ταλαντούχο Βαγγέλη Μουρίκη, με τον οποίο πλαισιώνεται αρμονικά το πρωταγωνιστικό τρίο.

Αλληγορία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία με νατουραλιστικό στίγμα, «τραγικωμωδία» όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός, απλό, ειλικρινές, καυστικό, αυθάδες. Χρησιμοποιήστε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μακριά μας, είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ένα κομμάτι του καθενός μας, όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Αδιαμφισβήτητα το πιο μεστό έργο του Οικονομίδη έως σήμερα.

Για τον Μαχαιροβγάλτη

Posted in Κριτικές, Κείμενα on Οκτώβριος 23, 2010 by maxairovgaltis

(κείμενα & κριτικές που γράφτηκαν μετά την πρεμιέρα του ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗ στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κιν/φου)

Για τον Μαχαιροβγάλτη

22 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Ο Οικονομίδης μας καθιστά θεατές του ανθρώπινου πόνου. Με ασφάλεια, μερικοί οι διάλογοι και η εικόνα υπέροχα ασπρόμαυρη, μας τοποθετεί μπροστά από ένα τζάμι ή έναν καθρέφτη πίσω από το οποίο οι κεντρικοί ήρωές του αφήνουν να ξεγλιστρήσει σε εμάς ό,τι αποφάσισε ένας παντεπόπτης αφηγητής: Δεν θα γίνει κανενός είδους ψυχογράφημα, καθώς δεν ενδιαφέρουν οι αιτίες που οδηγούν στις πράξεις, αλλά αυτές καθαυτές οι πράξεις.

Ένας νεαρός άνδρας, ο Νίκος, γίνεται ʽθεματοφύλακαςʼ των ψυχών δυο σκύλων σε μια προσπάθεια αναχαίτισης μιας επικείμενης δηλητηρίασής τους, όπως φοβάται ότι θα γίνει ο θείος του, ένας άνθρωπος με ανοιχτά μέτωπα, Αλέκος. Την εικόνα συμπληρώνει η γυναίκα του Αλέκου, της οποίας η ψυχή έχει ήδη βουτηχτεί στο κώνειο και που την αρμόζουσα στιγμή θα το προσφέρει ανενδοίαστα στον σύντροφό της.

Ο Αλέκος Ευτυχίδης δεν θα τα καταφέρει να ευτυχήσει τελικά σε πείσμα του ίδιου του ονόματός του, πιθανότατα από δική του αμέλεια. Όσο κι αν επιθυμεί να «φτιάξει κάτι όμορφο» τα σάπια θεμέλια πάνω στα οποία το στηρίζει πολύ γρήγορα θα υποχωρήσουν και η κόλαση πάντα έτοιμη χάσκει για να τον υποδεχτεί. Μένουν μια γυναίκα και ένας άνδρας να ανακαλύψουν και να δημιουργήσουν μαζί έναν δικό τους, περιφραγμένο όμως, κόσμο. Η αλλαγή της εμφάνισης του Νίκου, που αναδεικνύεται σε δεσπόζουσα μορφή του έργου, και του σπιτιού, τόπος των παθών, δεν αρκεί για να περάσουν στην άλλη, την αθώα, την κανονική, πλευρά. Μέσα τους εξακολουθεί να επιβιώνει ο φύλακας των σκύλων και σα σκυλί ο ίδιος ο Νίκος θα περιφρουρεί και θα κλειδώνει τον τόπο του που κάποτε υπήρξε τόπος τού προκατόχου του.

Μία τραγική κατάληξη ανάλογη του Οιδίποδα. Άγνοια και πάθη οδηγούν τυφλούς τους ανθρώπους σε μοίρες ζωής δεύτερες, φθηνές. Ένα βγαλμένο από την θήκη του μαχαίρι δεν εγγυάται την πολυπόθητη ευτυχία. Δύο σεξουαλικές συνευρέσεις απόντων δεν εγγυώνται την εγγύτητα των προσώπων. Μία τρυφερή αγκαλιά στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου μιας επαρχίας δεν εξασφαλίζει την αγάπη. Μα οι ήρωες του Οικονομίδη εξακολουθούν να επιμένουν αποκαλύπτοντας, αν μη τι άλλο, το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μία ταινία που δεν της αξίζει να αμεληθεί.

Βαθμολογία: 9/10
Στέλλα Χαιρέτη
(chereti@sevenart.gr)

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

21 Οκτ | Indieanapolis

Υπήρχαν αρκετές στιγμές κατά την διάρκεια του «Μαχαιροβγάλτη» που θα πατούσα το fast forward, η έστω το pause να κάνω ένα τσιγάρο, να πιω ένα ποτό, κάτι να ξελαμπικάρω. Αλλά δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που θα μπορούσα να πατήσω το stop. Και αυτό για μια ασπρόμαυρη ταινία, γύρω στα 100 λεπτά, με 2-3 σελίδες διάλογο και βασικό plot την ιστορία ενός χαμένου κορμιού που από την επαρχία,  μετακομίζει στο σπίτι του θείου του στην Αθήνα με σκοπό να φυλάει τα δυο του σκυλιά, είναι επιτυχία.

Μ’ αρέσει το σινεμά που κάνει ο Γιάννης Οικονομίδης, είναι σκληρό, αδίστακτο και απάνθρωπο, σκοτεινό και απαισιόδοξο χωρίς ίχνος ελπίδας. Σαν την σημερινή εποχή. Γι’ αυτό πιστεύω πως ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι ίσως η πιο επίκαιρη ταινία της χρονιάς. Και μια ταινία που θα ‘πρεπε να δουν πολλοί, αν και κατά πάσα πιθανότητα, δεν πιστεύω πως  θα κόψει παραπάνω από 1500-2000 εισιτήρια. Κανείς δεν θέλει να δει στο σινεμά πόσο σκατένιος είναι ο κόσμος που ζει, πόσο μεγάλο σίχαμα είναι ο γείτονάς του, ο τύπος που έχει το μαγαζί στη γωνία, ο πολιτικός που βγαίνει στην τηλεόραση, ο μόνιμος θαμώνας στα προπατζίδικα, η αγέλαστη μαντάμ στον 3ο όροφο. Οι περισσότεροι το ξέρουν. Και προσπαθούν να το ξεχάσουν. Κανείς δεν θέλει να δει μια πορνογραφική ανάλυση της νεοελληνικής παρακμής, όλοι  αρέσκονται στη σάτιρα, εκεί τα πράγματα είναι πιο ανάλαφρα, δεν σε κρατούν ξύπνιο το βράδυ. Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι σάτιρα. Ίσως διάσπαρτα, μπορεί να πετύχεις πινελιές πιο-μαύρου-από-την- πίσσα χιούμορ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Στο «Σπιρτόκουτο» και στην «Ψυχή στο Στόμα» σε έπνιγαν οι φωνές, τα ουρλιαχτά και οι βρισιές, το ανελέητο σφυροκόπημα λεκτικής βίας. Στον «Μαχαιροβγάλτη» τα στόματα είναι κλειστά. Όταν ανοίγουν στάζουν μίσος, αλλά ανοίγουν σπάνια. Δεν ξέρω αν ο Οικονομίδης εσκεμμένα επέλεξε την βία της σιωπής σαν απάντηση στα επικριτικά σχόλια που είχε δεχθεί για την γραφικότητα των διαλόγων και των ερμηνειών στις προηγούμενες ταινίες του, αλλά η έλλειψή τους στον «Μαχαιροβγάλτη» είναι σχεδόν οδυνηρή. Στις ελάχιστες στιγμές που οι ήρωές του σπάνε και φτύνουν γαμωσταυρίδια, νιώθεις μια σαδιστική ευχαρίστηση, σαν να έρχεσαι σε επαφή με την ζωώδη φύση σου για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά πέφτει πάλι η σιωπή και τα πλακώνει όλα.

Το κενό από την  έλλειψη των διαλόγων καλύπτεται με την δύναμη της εικόνας. Η φωτογραφία είναι άψογη, η σκηνοθεσία επιβλητική, ενώ τα μίζερα τοπία είτε στην επαρχία είτε στην Αθήνα, μέσα από την κάμερα του Οικονομίδη λαμβάνουν μια εφιαλτική / γκροτέσκα υπόσταση, κατόρθωμα αξιοθαύμαστο, καθώς είναι πραγματικά δύσκολο να βγάλεις την παραμικρή καλλιτεχνική αξία μέσα από κάτι τόσο άσχημο. Η εμμονή του Οικονομίδη με τα σκυλιά είναι για άλλη μια φορά εμφανής, είτε στο artwork της ταινίας είτε στις υποδειγματικές ερμηνείες των ηθοποιών που τρώνε, πίνουν, κάνουν σεξ, σέρνονται, τσακώνονται, γλύφονται, γαβγίζουν σαν τα δύο ντόπερμαν,  που στην ουσία αποτελούν τους  βασικούς πρωταγωνιστές.

Η υπερβολική εσωστρέφεια και η (ανεξήγητα) μεγάλη διάρκεια ορισμένων στατικών πλάνων, ήταν για μένα τα δύο βασικά μειονεκτήματα του Μαχαιροβγάλτη, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εις βάρος της συνολική εικόνας της ταινίας, αν δεν υπήρχε το ιδιοφυές τέλος της, ένα ιδανικό φινάλε σε μια από τις πιο disturbing κινηματογραφικές διαδρομές των τελευταίων χρόνων.

O “Μαχαιροβγάλτης” θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 3 Νοεμβρίου από την Feelgood

Το trailer εδώ. Το blog εδώ.

ps. A! Σύμφωνα με τα credits κάπου ακούγονται και τραγούδια των Expert Medicine. Mπράβο στα παιδιά.

«Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010 | Οι εξομολογήσεις μιας Χρυσής Μετριότητας

Κινηματογράφος στα μεγάλα του. Ο Οικονομίδης απαγκιστρώθηκε από την φόρμα της λεκτικής βίας, ως ένα βαθμό, που είχε στις προηγούμενες ταινίες του για να διοχετεύσει αυτήν την ενέργεια, στις σιωπές και τις παύσεις των ηθοποιών του, στα αντικείμενα που συνθέτουν τα κάδρα του, στο ασπρόμαυρο της φωτογραφίας του. Οι ερμηνείες των ηθοποιών άψογες, πρώτος μεταξύ ίσων ο Μουρίκης. Η ταινία γάμησε με λίγα λόγια, θα την 3αναδώ.

Η έγχρωμη σεκάνς, με τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων εκεί (πρώτη φορά σε ταινία του Οικονομίδη, νομίζω) ήταν τόσο απαραίτητη. Κι αυτή η ματωμένη σημαία…. RESPEKT