Archive for the Κείμενα Category

Συλλογή κειμένων από blogs, sites, forums

Posted in Κείμενα on Νοέμβριος 25, 2010 by maxairovgaltis

24/11 > Moodytimes
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ… Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ ΧΤΥΠΑΝΕ 3 ΦΟΡΕΣ

23/11 > LEFT LIBERAL SYNTHESIS
Τι ψηφίζει ο «Μαχαιροβγάλτης»

23/11 > Cineworld
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

22/11 > ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ
για-τον-μαχαιροβγάλτη-του-γιάννη-οικονομίδη

22/11 > Winter Academy
Μαχαιροβγάλτης (Knifer)

21/11 > Post Cinema
Μαχαιροβγάλτης – Η κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι

15/11 > 3 Times…
Μαχαιροβγάλτης (2010) – Γιάννης Οικονομίδης

15/11 > An art called…
«Ο Μαχαιροβγάλτης» Γιαννης Οικονομίδης

14/11 > Electric Requiem
Μαχαιροβγάλτης

13/11 > Τύπος Κηφισιάς
Μαχαιροβγάλτης

12/11 > NO14ME
Μαχαιροβγάλτης (2010)

9/11 > cine-theasi
Μαχαιροβγάλτης (2010)

Advertisements

Η απόλαυση μιας σκοτεινής ταινίας

Posted in Κείμενα on Νοέμβριος 11, 2010 by maxairovgaltis

Η ταινία «Μαχαιροβγάλτης» είναι πρωτίστως μια αναμέτρηση του δημιουργού της με τα δομικά στοιχεία της κινηματογραφικής τέχνης.

Νιώθεις συνεχώς την πάλη του με τα πλάνα, τη φωτογράφιση, με τα λόγια -φειδωλά και γι’ αυτό καίρια- προς ένα αυτόνομο κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Και τελικά έχουμε να κάνουμε με μια στιλπνή, στα όρια του απολύτως ουσιώδους, φιλμική δημιουργία.

Αλλά και η ιστορία της ταινίας είναι, με εξίσου αποτελεσματικό τρόπο, αξεδιάλυτη απ’ τη μορφή της. Κρόκος κι ασπράδι, για να το πούμε με εικόνα. Η ταινία είναι ωραία, όχι με τον καλολογικό τρόπο, αλλά με την έννοια του αληθούς. Είναι μια καταβύθιση στη σκοτεινή μεριά των ενστίκτων της ανθρώπινης καταστάσεως. Οριακά ζοφερή και γι’ αυτό στιγμές στιγμές κυλάει σε χιουμοριστικές μεθοδικές πινελιές.

Ο σκηνοθέτης δεν εξηγεί, δεν αιτιολογεί, δεν συμπεραίνει. Απλώς δείχνει. Και μάλιστα, όχι την πορεία των αλληλουχιών, αλλά καίριες στιγμές τους. Ευτυχεί η ταινία με τους πρωταγωνιστές της, Στάθη Σταμουλακάτο, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαρία Καλλιμάνη. Η διδασκαλία τους ήταν αποτελεσματικότατη, ανυψώνονται σχεδόν σε χαρακτηριστικούς τύπους. Αλλά και οι δεύτεροι και τρίτοι ήρωες είναι διαμαντάκια.

Ισως στα «δεύτερα» φαίνεται καλύτερα η σχολαστική μέριμνα του σκηνοθέτη. Δεν περισσεύει τίποτα. Στο φινάλε βλέπουμε ότι παρόλο που ο ήρωας κέρδισε αυτό που ήθελε, ουσιαστικά έβαλε τον εαυτό του σ’ έναν κλοιό πιο ασφυκτικό απ’ το στενότερο κελί. Αυτό το τέλος λειτουργεί και ως κάθαρση για τον θεατή, κυρίως γιατί το «κέρδος» είναι θεμελιωμένο σε αίμα. Τι συμβαίνει άραγε και όταν ανακαλείς αυτήν τη σκοτεινή ταινία νιώθεις ευχαρίστηση; Μάλλον η τέχνη της, που ανυψώνει με τον μυστήριο τρόπο της τους ήρωες και τις πράξεις τους.

ΣΩΤΗΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ (συγγραφέας)



Μαχαιροβγάλτης, Dr. Maybe Darling

Posted in Κριτικές, Κείμενα on Οκτώβριος 29, 2010 by maxairovgaltis
Image
Την ταινία την ήξερα, την είχα δει ένα πρωινό μες στο κατακαλόκαιρο σε βιντεοπροβολή στα γραφεία της εταιρείας παραγωγής Αργοναύτες. Αλλά να βλέπεις τις εικόνες του Οικονομίδη στη γιγάντια οθόνη του Αττικόν ήταν μια κινηματογραφική εμπειρία αξεπέραστη. Σκεφτόμουν ότι ο αυτός ο τρομερά ενδιαφέρων σκηνοθέτης, που τόσο συνειδητά άφησε πίσω του εμμονές και τάσεις μιμητισμού για να αναζητήσει και να διερευνήσει μια δική του γλώσσα πιο ειλικρινή και πιο ρεαλιστική, με τον Μαχαιροβγάλτη επιστρέφει στα μεγαλειώδη πλάνα που κάποτε ονειρεύτηκε. Τώρα πια, με την πείρα και τη ματιά ενός Έλληνα κινηματογραφιστή που καταγράφει όλη τη σαβούρα που περιβάλλει την ελληνική ζωή, τη σκηνογραφία του τόπου. Όσο για τις ανθρώπινες συμπεριφορές, άλλο ένα καρκίνωμα, που ενώ δεν είναι ο πρώτος που τις αναπαρήγαγε είναι αυτός που τις απέδωσε μέχρι τώρα με τέτοια ακρίβεια και με το μέγεθός της χυδαιότητας και της δολιότητας που κουβαλάνε. Εξαιρετικά και υψηλής αισθητικής τα πλάνα στην Πτολεμαΐδα, η βαρεμάρα και η μαυρίλα της σύγχρονης επαρχίας, χωρίς ο ήρωας να τη βιώνει αρνητικά, αλλά, αντιθέτως, όπως το γουρούνι κυλιέται στα λασπόνερα, έτσι κι αυτός είναι μέρος τους, η μόλυνσης της πόλης έχει φτάσει στα σωθικά του. Αργότερα, στην Αθήνα των προαστίων μια άλλη μουντίλα, αλλά πιο ανοικτή και με προοπτικές. Και οι ερωτικές σκηνές πόσο βρόμικες, πόσο ζωώδεις, χωρίς καμία ωραιοποίηση, κανέναν αισθησιασμό, ωμή βιολογική ανάγκη. Το κοινό της πρεμιέρας του Μαχαιροβγάλτη στο πλαίσιο του 23ου Πανοράματος Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου ήταν κατά κύριο λόγο άνθρωποι του κινηματογράφου, ηθοποιοί, δημοσιογράφοι. Η αποδοχή στο τέλος της προβολής ήταν θριαμβευτική. Νομίζω ότι οι περισσότεροι βγήκαν συντετριμμένοι αλλά και εκστασιασμένοι. Ο Γιάννης Οικονομίδης δεν τους είχε διαψεύσει. Απέδειξε ότι δεν είναι ο πολλά υποσχόμενος σκηνοθέτης που με μια ή δύο ταινίες εξαντλήθηκε. Αντιθέτως προχωράει, και μάλιστα ωριμάζοντας και καταθέτοντας ακόμα πιο σημαντικό έργο. Ο συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, ένας άνθρωπός που ξέρει πιο πολύ από τον καθένα να αναγνωρίζει τα ανθρώπινα «σκουπίδια», αγκάλιασε τον σκηνοθέτη με δάκρυα χαράς για το επικού εκτοπίσματος επίτευγμά του. Παρόντες και οι ηθοποιοί Μαρία Καλλιμάνη και Βαγγέλης Μουρίκης. Ο πρωταγωνιστής Στάθης Σταμουλακάτος απών, έτρεχε κάπου μεταξύ θεάτρου και delivery ως hard working class actor, όπως μας πληροφόρησε ο σκηνοθέτης του…
Χρήστος Παρίδης @ Lifo, 27.10.2010

 

Για τον Μαχαιροβγάλτη

Posted in Κριτικές, Κείμενα on Οκτώβριος 23, 2010 by maxairovgaltis

(κείμενα & κριτικές που γράφτηκαν μετά την πρεμιέρα του ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗ στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κιν/φου)

Για τον Μαχαιροβγάλτη

22 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Ο Οικονομίδης μας καθιστά θεατές του ανθρώπινου πόνου. Με ασφάλεια, μερικοί οι διάλογοι και η εικόνα υπέροχα ασπρόμαυρη, μας τοποθετεί μπροστά από ένα τζάμι ή έναν καθρέφτη πίσω από το οποίο οι κεντρικοί ήρωές του αφήνουν να ξεγλιστρήσει σε εμάς ό,τι αποφάσισε ένας παντεπόπτης αφηγητής: Δεν θα γίνει κανενός είδους ψυχογράφημα, καθώς δεν ενδιαφέρουν οι αιτίες που οδηγούν στις πράξεις, αλλά αυτές καθαυτές οι πράξεις.

Ένας νεαρός άνδρας, ο Νίκος, γίνεται ʽθεματοφύλακαςʼ των ψυχών δυο σκύλων σε μια προσπάθεια αναχαίτισης μιας επικείμενης δηλητηρίασής τους, όπως φοβάται ότι θα γίνει ο θείος του, ένας άνθρωπος με ανοιχτά μέτωπα, Αλέκος. Την εικόνα συμπληρώνει η γυναίκα του Αλέκου, της οποίας η ψυχή έχει ήδη βουτηχτεί στο κώνειο και που την αρμόζουσα στιγμή θα το προσφέρει ανενδοίαστα στον σύντροφό της.

Ο Αλέκος Ευτυχίδης δεν θα τα καταφέρει να ευτυχήσει τελικά σε πείσμα του ίδιου του ονόματός του, πιθανότατα από δική του αμέλεια. Όσο κι αν επιθυμεί να «φτιάξει κάτι όμορφο» τα σάπια θεμέλια πάνω στα οποία το στηρίζει πολύ γρήγορα θα υποχωρήσουν και η κόλαση πάντα έτοιμη χάσκει για να τον υποδεχτεί. Μένουν μια γυναίκα και ένας άνδρας να ανακαλύψουν και να δημιουργήσουν μαζί έναν δικό τους, περιφραγμένο όμως, κόσμο. Η αλλαγή της εμφάνισης του Νίκου, που αναδεικνύεται σε δεσπόζουσα μορφή του έργου, και του σπιτιού, τόπος των παθών, δεν αρκεί για να περάσουν στην άλλη, την αθώα, την κανονική, πλευρά. Μέσα τους εξακολουθεί να επιβιώνει ο φύλακας των σκύλων και σα σκυλί ο ίδιος ο Νίκος θα περιφρουρεί και θα κλειδώνει τον τόπο του που κάποτε υπήρξε τόπος τού προκατόχου του.

Μία τραγική κατάληξη ανάλογη του Οιδίποδα. Άγνοια και πάθη οδηγούν τυφλούς τους ανθρώπους σε μοίρες ζωής δεύτερες, φθηνές. Ένα βγαλμένο από την θήκη του μαχαίρι δεν εγγυάται την πολυπόθητη ευτυχία. Δύο σεξουαλικές συνευρέσεις απόντων δεν εγγυώνται την εγγύτητα των προσώπων. Μία τρυφερή αγκαλιά στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου μιας επαρχίας δεν εξασφαλίζει την αγάπη. Μα οι ήρωες του Οικονομίδη εξακολουθούν να επιμένουν αποκαλύπτοντας, αν μη τι άλλο, το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μία ταινία που δεν της αξίζει να αμεληθεί.

Βαθμολογία: 9/10
Στέλλα Χαιρέτη
(chereti@sevenart.gr)

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

21 Οκτ | Indieanapolis

Υπήρχαν αρκετές στιγμές κατά την διάρκεια του «Μαχαιροβγάλτη» που θα πατούσα το fast forward, η έστω το pause να κάνω ένα τσιγάρο, να πιω ένα ποτό, κάτι να ξελαμπικάρω. Αλλά δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που θα μπορούσα να πατήσω το stop. Και αυτό για μια ασπρόμαυρη ταινία, γύρω στα 100 λεπτά, με 2-3 σελίδες διάλογο και βασικό plot την ιστορία ενός χαμένου κορμιού που από την επαρχία,  μετακομίζει στο σπίτι του θείου του στην Αθήνα με σκοπό να φυλάει τα δυο του σκυλιά, είναι επιτυχία.

Μ’ αρέσει το σινεμά που κάνει ο Γιάννης Οικονομίδης, είναι σκληρό, αδίστακτο και απάνθρωπο, σκοτεινό και απαισιόδοξο χωρίς ίχνος ελπίδας. Σαν την σημερινή εποχή. Γι’ αυτό πιστεύω πως ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι ίσως η πιο επίκαιρη ταινία της χρονιάς. Και μια ταινία που θα ‘πρεπε να δουν πολλοί, αν και κατά πάσα πιθανότητα, δεν πιστεύω πως  θα κόψει παραπάνω από 1500-2000 εισιτήρια. Κανείς δεν θέλει να δει στο σινεμά πόσο σκατένιος είναι ο κόσμος που ζει, πόσο μεγάλο σίχαμα είναι ο γείτονάς του, ο τύπος που έχει το μαγαζί στη γωνία, ο πολιτικός που βγαίνει στην τηλεόραση, ο μόνιμος θαμώνας στα προπατζίδικα, η αγέλαστη μαντάμ στον 3ο όροφο. Οι περισσότεροι το ξέρουν. Και προσπαθούν να το ξεχάσουν. Κανείς δεν θέλει να δει μια πορνογραφική ανάλυση της νεοελληνικής παρακμής, όλοι  αρέσκονται στη σάτιρα, εκεί τα πράγματα είναι πιο ανάλαφρα, δεν σε κρατούν ξύπνιο το βράδυ. Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι σάτιρα. Ίσως διάσπαρτα, μπορεί να πετύχεις πινελιές πιο-μαύρου-από-την- πίσσα χιούμορ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Στο «Σπιρτόκουτο» και στην «Ψυχή στο Στόμα» σε έπνιγαν οι φωνές, τα ουρλιαχτά και οι βρισιές, το ανελέητο σφυροκόπημα λεκτικής βίας. Στον «Μαχαιροβγάλτη» τα στόματα είναι κλειστά. Όταν ανοίγουν στάζουν μίσος, αλλά ανοίγουν σπάνια. Δεν ξέρω αν ο Οικονομίδης εσκεμμένα επέλεξε την βία της σιωπής σαν απάντηση στα επικριτικά σχόλια που είχε δεχθεί για την γραφικότητα των διαλόγων και των ερμηνειών στις προηγούμενες ταινίες του, αλλά η έλλειψή τους στον «Μαχαιροβγάλτη» είναι σχεδόν οδυνηρή. Στις ελάχιστες στιγμές που οι ήρωές του σπάνε και φτύνουν γαμωσταυρίδια, νιώθεις μια σαδιστική ευχαρίστηση, σαν να έρχεσαι σε επαφή με την ζωώδη φύση σου για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά πέφτει πάλι η σιωπή και τα πλακώνει όλα.

Το κενό από την  έλλειψη των διαλόγων καλύπτεται με την δύναμη της εικόνας. Η φωτογραφία είναι άψογη, η σκηνοθεσία επιβλητική, ενώ τα μίζερα τοπία είτε στην επαρχία είτε στην Αθήνα, μέσα από την κάμερα του Οικονομίδη λαμβάνουν μια εφιαλτική / γκροτέσκα υπόσταση, κατόρθωμα αξιοθαύμαστο, καθώς είναι πραγματικά δύσκολο να βγάλεις την παραμικρή καλλιτεχνική αξία μέσα από κάτι τόσο άσχημο. Η εμμονή του Οικονομίδη με τα σκυλιά είναι για άλλη μια φορά εμφανής, είτε στο artwork της ταινίας είτε στις υποδειγματικές ερμηνείες των ηθοποιών που τρώνε, πίνουν, κάνουν σεξ, σέρνονται, τσακώνονται, γλύφονται, γαβγίζουν σαν τα δύο ντόπερμαν,  που στην ουσία αποτελούν τους  βασικούς πρωταγωνιστές.

Η υπερβολική εσωστρέφεια και η (ανεξήγητα) μεγάλη διάρκεια ορισμένων στατικών πλάνων, ήταν για μένα τα δύο βασικά μειονεκτήματα του Μαχαιροβγάλτη, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εις βάρος της συνολική εικόνας της ταινίας, αν δεν υπήρχε το ιδιοφυές τέλος της, ένα ιδανικό φινάλε σε μια από τις πιο disturbing κινηματογραφικές διαδρομές των τελευταίων χρόνων.

O “Μαχαιροβγάλτης” θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 3 Νοεμβρίου από την Feelgood

Το trailer εδώ. Το blog εδώ.

ps. A! Σύμφωνα με τα credits κάπου ακούγονται και τραγούδια των Expert Medicine. Mπράβο στα παιδιά.

«Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010 | Οι εξομολογήσεις μιας Χρυσής Μετριότητας

Κινηματογράφος στα μεγάλα του. Ο Οικονομίδης απαγκιστρώθηκε από την φόρμα της λεκτικής βίας, ως ένα βαθμό, που είχε στις προηγούμενες ταινίες του για να διοχετεύσει αυτήν την ενέργεια, στις σιωπές και τις παύσεις των ηθοποιών του, στα αντικείμενα που συνθέτουν τα κάδρα του, στο ασπρόμαυρο της φωτογραφίας του. Οι ερμηνείες των ηθοποιών άψογες, πρώτος μεταξύ ίσων ο Μουρίκης. Η ταινία γάμησε με λίγα λόγια, θα την 3αναδώ.

Η έγχρωμη σεκάνς, με τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων εκεί (πρώτη φορά σε ταινία του Οικονομίδη, νομίζω) ήταν τόσο απαραίτητη. Κι αυτή η ματωμένη σημαία…. RESPEKT

Ο σκηνοθέτης Ηλίας Γιαννακάκης για τον «Μαχαιροβγάλτη» των αντιθέσεων

Posted in Κείμενα, Media on Οκτώβριος 8, 2010 by maxairovgaltis
07 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Βρέθηκα στη δημοσιογραφική προβολή της καινούριας ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, «Μαχαιροβγάλτης«. Ήδη απο την προηγούμενη ταινία του, την «Ψυχή στο στόμα«, ο Οικονομίδης είχε ρίξει τον σπόρο που «έδωσε» τον «Μαχαιροβγάλτη«. Μπορεί στην προηγούμενη ταινία του (όπως και στο «Σπιρτόκουτο«) να κυριαρχούσε η ένταση, οι βωμολοχίες και ένα αίσθημα πνιγμού που κυρίευε τον θεατή, όμως όλα αυτά απο τη μια είχαν λόγο ύπαρξης (η πάντα απαραίτητη στις ταινίες του ωμή καταγραφή του ρεαλιστικού υπόβαθρου των ηρώων και του χώρου στον οποίο κινούνται) και απο την άλλη αποτελούσαν δευτερεύον στοιχείο σε σχέση με τα όσα «έβραζαν» και εν πολλοίς υπονοούνταν απο κάτω. Αυτή η βουβή ένταση κάτω απο τον εξωτερικό χαλασμό που χαρακτηρίζει τις προηγούμενες ταινίες του, είναι ίσως, η πρώτη απο τις θαυμαστές αντιθέσεις που ο Οικονομίδης καταφέρνει κατά τρόπο αξιοθαύμαστο να ισορροπήσει και να αναδείξει τώρα στον «Μαχαιροβγάλτη«.

 

Τώρα πλέον η εξωστρέφεια υπάρχει ως πινελιά έντονη σε ορισμένες μόνο περιπτώσεις. Και κυριαρχεί η υπόκωφη ένταση. Που απλώνεται ήδη απο την αρχή της ταινίας στα εξαιρετικά γενικά πλάνα της μουντής Πτολεμαϊδας, χώρο – μπουντρούμι που καθορίζει τον βασικό ήρωα πριν απο την κάθοδό του στην αληθινή κόλαση. Δηλαδή στην Αθήνα. Η πρώτη αυτή αντίθεση προκύπτει απο τη φόρμα. Το ύφος της ταινίας. Τα σταθερά πλάνα που εγκλωβίζουν τους ήρωες. Τη στυλιζαρισμένη ασπρόμαυρη φωτογραφία, που είναι αληθινά έξοχη, καθώς δεν επιτρέπει τον όποιο περισπασμό του βλέμματος που θα προκαλούσε η πολυχρωμία της σημερινής άναρχης χωροταξικά και αισθητικά Αθήνας, δεν ακολουθούν νεκρές φιγούρες όπως συνήθως συμβαίνει στις ταινίες όπου κυριαρχεί η φόρμα πάνω στα πρόσωπα. Αντιθέτως, οι χαρακτήρες κινούνται απο τη «γεμάτη» σιωπή στις στιγμιαίες εκρήξεις, με τον πλέον ζωντανό τρόπο.

Αντίθεση δεύτερη. Συνήθως οι ταινίες που καταγράφουν ρεαλιστικά τους ήρωες και το περιβάλλον τους οδηγούνται να ακολουθήσουν συναισθηματικά τα όσα συμβαίνουν. Στην περίπτωση αυτή ο Οικονομίδης καταφέρνει να είναι την ίδια στιγμή και μαζί και απέναντι απο τους ήρωές του. Τους χλευάζει και τους συμπονά ταυτόχρονα. Σε μια μοναδικής ισορροπίας και ευαισθησίας προσέγγιση κατορθώνει να αποκαλύπτει τόσο τη γελοία όσο και τη γνήσια (χωρίς μελοδραματισμούς) τραγική τους διάσταση. Σε ό,τι αφορά στους άντρες. Γιατί την  ηρωίδα την αντιμετωπίζει διαφορετικά. Σαν να είναι την ίδια στιγμή θύτης και θύμα, την προσεγγίζει με ένα κάποιο δέος αλλά καταλαβαίνουμε ότι την κατανοεί μέσα στον κυνισμό της. Της αναγνωρίζει με σεβασμό το δικαίωμα να υπερασπίζεται τη γυναικεία της φύση ακόμη κι αν είναι ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος.

Η τρίτη θαυμαστά ισορροπημένη αντίθεση έρχεται φυσικά απο την αφαίρεση. Πόσο δύσκολο αλήθεια φαντάζει ο σκηνοθέτης που έκανε το «Σπιρτόκουτο«, την πλέον πληθωρική και εξωστρεφή ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, να οδηγείται σε μια τέτοια αφαίρεση; Σκηνές όπως εκείνη της δολοφονίας του συζύγου μέσα απο ένα σταθερό πλάνο με την κατάληξη να εξελίσσεται εκτος κάδρου ή εκείνης του εξαιρετικού φινάλε (αληθινό επίτευγμα της κινηματογραφικής αφαίρεσης), αποκαλύπτουν ένα σκηνοθέτη σε καλλιτεχνική και πνευματική ωριμότητα. Που καταφέρνει να απορροφά ουσιαστικά αλλά και να ανασυνθέτει δημιουργικά επιρροές απο σπουδαίους ευρωπαίους και αμερικανούς κινηματογραφιστές. Έτσι, διακρίνουμε τη λιτότητα του Μπρεσόν, την κωμικοτραγική ρευστότητα του Κασσαβέτη, αλλά και την οξεία κοινωνική καταγραφή ενός Λόουτς.

Ο Ελληνικός κινηματογράφος έχει δώσει ορισμένες αξιοθαύμαστες ταινίες προσωπικού ύφους, που όμως στις περισσότερες περιπτώσεις φαντάζουν μοναδικά αλλά και μοναχικά αυτοφυείς. Ο «Μαχαιροβγάλτης» καταφέρνει να «συνομιλεί», να έλκει την καταγωγή του και να επηρεάζεται δημιουργικά απο τους πολύ μεγάλους κλασικούς του παγκόσμιου κινηματογράφου. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό για το ευρισκόμενο σε όχι στέρεα θεμέλια ελληνικό σινεμά.

 

Ηλίας Γιαννακάκης
Σκηνοθέτης – Σεναριογράφος
(Ενδεικτική φιλμογραφία: «Μακρόνησος» – 2008, «Αλεμάγια» – 2004)

 

Όλη η Ελλάδα σε ένα πρόσωπο ή απανωτές μαχαιριές στο στομάχι

Posted in Κείμενα on Ιουλίου 7, 2010 by maxairovgaltis
07 Ιουλίου 2010 @ SevenArt.gr

Ο Νίκος ζει σε μια βρώμικη επαρχιακή πόλη. Ο Νίκος γεμίζει το νεκρό χρόνο με εφηβικές παρέες. Ο Πατέρας του Νίκου πεθαίνει. Ο Νίκος μόνος. Ο θείος του Νίκου τον «παίρνει» μαζί του στην Αθήνα. Να κάνει μια νέα αρχή, να ζήσει, ν’ αναπνεύσει. Ο Νίκος στην Αθήνα. Νέα αρχή, νέα ζωή, νέα ασφυξία, νέος θάνατος, ο θάνατος της δύσης. Της Άγριας Δύσης.

Ο Οικονομίδης δεν δείχνει καμία συμπάθεια για τον «ήρωά» του, ίσως γιατί κυριότερο μέλημα του είναι να κάνει μια μεταφορά, να εξομοιώσει την ιστορία μιας χώρας με ένα πρόσωπο, παρά να δημιουργήσει ταύτιση με τον θεατή και κατ’ επέκταση να τον ανακουφίσει, γι’ αυτό και χτίζει ένα πορτρέτο αγενές, αμόρφωτο, χωρίς προοπτικές και όνειρα, καιροσκόπο, ένα νεκροζώντανο που γυρίζει άσκοπα, έναν «προνομιούχο» απόβλητο. Γιατί όμως μοιάζει τόσο οικείος; Μάλλον γιατί η Ελλάδα είμαστε εμείς…

Με pulp αφετηρία (το αρχετυπικό ερωτικό τρίγωνο του νουάρ) και το φάντασμα του αγγλικού kitchen sink δράματος να δίνει το παρόν σε κάθε πλάνο, ο Οικονομίδης φτιάχνει την πιο σύνθετη μέχρι τώρα ταινία του, μια τραγική κωμωδία για τους «ανθρώπους-ζώα» (ο άνθρωπος-κροκόδειλος που τρέφεται από -και με- πτώματα, ο εξημερωμένος άνθρωπος-σκύλος, που γαβγίζει διαρκώς χωρίς όμως να δαγκώνει), με μια εικονογραφία που αγγίζει την αφαίρεση (οι σπουδαίες σκηνές στην Πτολεμαΐδα) διατηρώντας στο ακέραιο το σήμα κατατεθέν του σινεμά του, τον ρεαλισμό. Τον δικό του ρεαλισμό, αυτόν που υπηρετεί, κοντά είκοσι χρόνια τώρα, από τις μικρού μήκους ταινίες του μέχρι και τον φετινό Μαχαιροβγάλτη.

Έξοχα φωτογραφημένος (σε ασπρόμαυρο), με υποδειγματικές ερμηνείες από όλο σχεδόν το καστ, με ένα χιούμορ κατάμαυρο που σε «χτυπάει» εκεί που δεν το περιμένεις και σκηνοθετημένος με οικονομία και ακρίβεια, ο Μαχαιροβγάλτης είναι μια ευχάριστη έκπληξη, για μια (ελληνική) σεζόν που τις χρειάζεται επειγόντως.

Νίκος Πάστρας,
Ιούλιος 2010


To SevenArt είναι χορηγός επικοινωνίας του «Μαχαιροβγάλτη» που θα κάνει πρεμιέρα στις 20 Οκτωβρίου στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου και στις 4 Νοεμβρίου στις αίθουσες, σε διανομή Feelgood Entertainment.

Δείτε πρώτοι εδώ, αυτή την Κυριακή (11 Ιουλίου) στις 21:00, το επίσημο trailer της ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη και ετοιμαστείτε για ακόμα περισσότερα προσεχώς…

Μαχαιροβγάλτης / ο Μαύρος Άγγελος

Posted in Κείμενα on Νοέμβριος 16, 2009 by maxairovgaltis

https://maxairovgaltis.files.wordpress.com/2009/10/a048_c006_02107t_1396final.jpgΗ διεύθυνσή μου είναι Α3840 28F. Πετώ πάνω από τη χώρα και η σκέψη μου είναι στον «Μαχαιροβγάλτη» του Οικονομίδη. Ίσως γιατί από την Πτολεμαΐδα στα Άνω Λιόσια η διαδρομή του Νίκου στην ταινία μοιάζει με την αστική Παντοπία που βλέπω από ψηλά. Το τέλος του εξωτερικού χώρου είναι γεγονός. Τίποτα δεν αλλάζει.

Είδα την ταινία σε δοκιμαστική προβολή, στο μοντάζ. Ο τίτλος «σκάει» στην αρχή, για να ξεσκαρτάρει όσους ήρθαν για να δουν ένα “who-done-it”. Καταλαβαίνεις αμέσως ότι κάπου -προς το τέλος- θα πέσει μαχαιριά. Αλλού παίζεται το παιχνίδι…

Η φωτογραφία της, κοφτερό ασπρόμαυρο που τεμαχίζει τους χρόνους και τους χώρους, που ομογενοποιεί τη νεοελληνική ασχήμια, υπαινίσσεται μια ομορφιά που δεν πρόκειται να χαριστεί σε κανένα μας. Όλα εσωτερικά, σκληρά και αλλόκοτα όμορφα. Η Ελλάδα που δεν αλλάζει στο επόμενο καρέ, όσο κι αν αυτό έχει γυριστεί χιλιόμετρα μακριά. Το κάδρο ακίνητο, αδέκαστο, ο αφηγητής επιμελημένα άφαντος. Καθώς κυλά η ταινία, γίνεσαι εσύ ο αφηγητής.

Ο Νίκος αδιαπέραστος, αδιαφανής, πότε βλοσυρός, πότε θυμωμένος, ένας χαρακτήρας που δεν θα ήθελες να ταυτιστείς. Που σου είναι οικείος παρόλα αυτά, που θα μπορούσε να είναι κάποιος που ξέρεις.

Ο Μαχαιροβγάλτης είναι μια ταινία υπέρβασης. Ξεκινά με την απαρίθμηση αλλεπάλληλων εγκλεισμών. Ο Νίκος είναι κλειδωμένος μέσα σε πολλά: στην άθλια γενέθλια πόλη του, στην ανεργία του, στην προσωπική του φτώχεια, στην καφρίλα. Η προτροπή του θείου του να κατέβει στην Αθήνα ακούγεται σωτήρια. Αποδεικνύεται άλλη μια λούμπα. Ο Νίκος ζει στο σκοτάδι, ντύνεται το σκοτάδι, γίνεται το σκοτάδι και μετά το υπερβαίνει. Και μαζί μ’ αυτόν κι ο θεατής.

Δεν θα πω άλλα για τη πλοκή. Θέλω να  πω μόνο πως η τρίτη ταινία του Γιάννη είναι για μένα η καλύτερη. Γιατί καταφέρνει στην εντέλεια αυτό που μου φαίνεται πως ήθελε πάντα ο δημιουργός της: όχι απλώς να δει κανείς, αλλά να υποστεί, να νιώσει κάτι χειροπιαστό στα σωθικά του. Με μια κινηματογραφική γλώσσα απότομη, με ευθύτητα που κατακεραυνώνει, με ηθοποιούς αυθεντικά ταλέντα, με χαρακτήρες απρόσιτους κι όμως συγγενικούς με μας, με χιούμορ που σπάει κόκκαλα, με σιωπές που καίνε, καταφέρνει την πιο ενδελεχή απεικόνιση του νεοελληνικού μηδενισμού που έχουμε δει στο πανί τα τελευταία χρόνια. Ο Οικονομίδης βουτάει εκεί που οι περισσότεροι Έλληνες σκηνοθέτες φοβούνται ότι δε θα βρουν τίποτα και σε οδηγεί μπροστά σ’ αυτό που είναι πλέον το σύγχρονο πρόσωπο του παγκόσμιου αυτισμού. Να λοιπόν γιατί πιθανά το πρόσωπο του Άλλου στην ταινία, του «Νίκου», μπορεί να σου φαίνεται οικείο. Γιατί θα μπορούσε να είναι το δικό σου.

Τάσος Λάγγης, 10 Νοέμβρη, 2009