Για τον Μαχαιροβγάλτη

(κείμενα & κριτικές που γράφτηκαν μετά την πρεμιέρα του ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗ στο 23ο Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κιν/φου)

Για τον Μαχαιροβγάλτη

22 Οκτωβρίου 2010 | SevenArt.gr

Ο Οικονομίδης μας καθιστά θεατές του ανθρώπινου πόνου. Με ασφάλεια, μερικοί οι διάλογοι και η εικόνα υπέροχα ασπρόμαυρη, μας τοποθετεί μπροστά από ένα τζάμι ή έναν καθρέφτη πίσω από το οποίο οι κεντρικοί ήρωές του αφήνουν να ξεγλιστρήσει σε εμάς ό,τι αποφάσισε ένας παντεπόπτης αφηγητής: Δεν θα γίνει κανενός είδους ψυχογράφημα, καθώς δεν ενδιαφέρουν οι αιτίες που οδηγούν στις πράξεις, αλλά αυτές καθαυτές οι πράξεις.

Ένας νεαρός άνδρας, ο Νίκος, γίνεται ʽθεματοφύλακαςʼ των ψυχών δυο σκύλων σε μια προσπάθεια αναχαίτισης μιας επικείμενης δηλητηρίασής τους, όπως φοβάται ότι θα γίνει ο θείος του, ένας άνθρωπος με ανοιχτά μέτωπα, Αλέκος. Την εικόνα συμπληρώνει η γυναίκα του Αλέκου, της οποίας η ψυχή έχει ήδη βουτηχτεί στο κώνειο και που την αρμόζουσα στιγμή θα το προσφέρει ανενδοίαστα στον σύντροφό της.

Ο Αλέκος Ευτυχίδης δεν θα τα καταφέρει να ευτυχήσει τελικά σε πείσμα του ίδιου του ονόματός του, πιθανότατα από δική του αμέλεια. Όσο κι αν επιθυμεί να «φτιάξει κάτι όμορφο» τα σάπια θεμέλια πάνω στα οποία το στηρίζει πολύ γρήγορα θα υποχωρήσουν και η κόλαση πάντα έτοιμη χάσκει για να τον υποδεχτεί. Μένουν μια γυναίκα και ένας άνδρας να ανακαλύψουν και να δημιουργήσουν μαζί έναν δικό τους, περιφραγμένο όμως, κόσμο. Η αλλαγή της εμφάνισης του Νίκου, που αναδεικνύεται σε δεσπόζουσα μορφή του έργου, και του σπιτιού, τόπος των παθών, δεν αρκεί για να περάσουν στην άλλη, την αθώα, την κανονική, πλευρά. Μέσα τους εξακολουθεί να επιβιώνει ο φύλακας των σκύλων και σα σκυλί ο ίδιος ο Νίκος θα περιφρουρεί και θα κλειδώνει τον τόπο του που κάποτε υπήρξε τόπος τού προκατόχου του.

Μία τραγική κατάληξη ανάλογη του Οιδίποδα. Άγνοια και πάθη οδηγούν τυφλούς τους ανθρώπους σε μοίρες ζωής δεύτερες, φθηνές. Ένα βγαλμένο από την θήκη του μαχαίρι δεν εγγυάται την πολυπόθητη ευτυχία. Δύο σεξουαλικές συνευρέσεις απόντων δεν εγγυώνται την εγγύτητα των προσώπων. Μία τρυφερή αγκαλιά στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου μιας επαρχίας δεν εξασφαλίζει την αγάπη. Μα οι ήρωες του Οικονομίδη εξακολουθούν να επιμένουν αποκαλύπτοντας, αν μη τι άλλο, το παράλογο της ανθρώπινης ύπαρξης.

Μία ταινία που δεν της αξίζει να αμεληθεί.

Βαθμολογία: 9/10
Στέλλα Χαιρέτη
(chereti@sevenart.gr)

ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

21 Οκτ | Indieanapolis

Υπήρχαν αρκετές στιγμές κατά την διάρκεια του «Μαχαιροβγάλτη» που θα πατούσα το fast forward, η έστω το pause να κάνω ένα τσιγάρο, να πιω ένα ποτό, κάτι να ξελαμπικάρω. Αλλά δεν υπήρχε ούτε μια στιγμή που θα μπορούσα να πατήσω το stop. Και αυτό για μια ασπρόμαυρη ταινία, γύρω στα 100 λεπτά, με 2-3 σελίδες διάλογο και βασικό plot την ιστορία ενός χαμένου κορμιού που από την επαρχία,  μετακομίζει στο σπίτι του θείου του στην Αθήνα με σκοπό να φυλάει τα δυο του σκυλιά, είναι επιτυχία.

Μ’ αρέσει το σινεμά που κάνει ο Γιάννης Οικονομίδης, είναι σκληρό, αδίστακτο και απάνθρωπο, σκοτεινό και απαισιόδοξο χωρίς ίχνος ελπίδας. Σαν την σημερινή εποχή. Γι’ αυτό πιστεύω πως ο «Μαχαιροβγάλτης» είναι ίσως η πιο επίκαιρη ταινία της χρονιάς. Και μια ταινία που θα ‘πρεπε να δουν πολλοί, αν και κατά πάσα πιθανότητα, δεν πιστεύω πως  θα κόψει παραπάνω από 1500-2000 εισιτήρια. Κανείς δεν θέλει να δει στο σινεμά πόσο σκατένιος είναι ο κόσμος που ζει, πόσο μεγάλο σίχαμα είναι ο γείτονάς του, ο τύπος που έχει το μαγαζί στη γωνία, ο πολιτικός που βγαίνει στην τηλεόραση, ο μόνιμος θαμώνας στα προπατζίδικα, η αγέλαστη μαντάμ στον 3ο όροφο. Οι περισσότεροι το ξέρουν. Και προσπαθούν να το ξεχάσουν. Κανείς δεν θέλει να δει μια πορνογραφική ανάλυση της νεοελληνικής παρακμής, όλοι  αρέσκονται στη σάτιρα, εκεί τα πράγματα είναι πιο ανάλαφρα, δεν σε κρατούν ξύπνιο το βράδυ. Ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι σάτιρα. Ίσως διάσπαρτα, μπορεί να πετύχεις πινελιές πιο-μαύρου-από-την- πίσσα χιούμορ, αλλά σε καμία περίπτωση δεν σε αφήνουν να πάρεις ανάσα. Στο «Σπιρτόκουτο» και στην «Ψυχή στο Στόμα» σε έπνιγαν οι φωνές, τα ουρλιαχτά και οι βρισιές, το ανελέητο σφυροκόπημα λεκτικής βίας. Στον «Μαχαιροβγάλτη» τα στόματα είναι κλειστά. Όταν ανοίγουν στάζουν μίσος, αλλά ανοίγουν σπάνια. Δεν ξέρω αν ο Οικονομίδης εσκεμμένα επέλεξε την βία της σιωπής σαν απάντηση στα επικριτικά σχόλια που είχε δεχθεί για την γραφικότητα των διαλόγων και των ερμηνειών στις προηγούμενες ταινίες του, αλλά η έλλειψή τους στον «Μαχαιροβγάλτη» είναι σχεδόν οδυνηρή. Στις ελάχιστες στιγμές που οι ήρωές του σπάνε και φτύνουν γαμωσταυρίδια, νιώθεις μια σαδιστική ευχαρίστηση, σαν να έρχεσαι σε επαφή με την ζωώδη φύση σου για μερικά κλάσματα του δευτερολέπτου. Μετά πέφτει πάλι η σιωπή και τα πλακώνει όλα.

Το κενό από την  έλλειψη των διαλόγων καλύπτεται με την δύναμη της εικόνας. Η φωτογραφία είναι άψογη, η σκηνοθεσία επιβλητική, ενώ τα μίζερα τοπία είτε στην επαρχία είτε στην Αθήνα, μέσα από την κάμερα του Οικονομίδη λαμβάνουν μια εφιαλτική / γκροτέσκα υπόσταση, κατόρθωμα αξιοθαύμαστο, καθώς είναι πραγματικά δύσκολο να βγάλεις την παραμικρή καλλιτεχνική αξία μέσα από κάτι τόσο άσχημο. Η εμμονή του Οικονομίδη με τα σκυλιά είναι για άλλη μια φορά εμφανής, είτε στο artwork της ταινίας είτε στις υποδειγματικές ερμηνείες των ηθοποιών που τρώνε, πίνουν, κάνουν σεξ, σέρνονται, τσακώνονται, γλύφονται, γαβγίζουν σαν τα δύο ντόπερμαν,  που στην ουσία αποτελούν τους  βασικούς πρωταγωνιστές.

Η υπερβολική εσωστρέφεια και η (ανεξήγητα) μεγάλη διάρκεια ορισμένων στατικών πλάνων, ήταν για μένα τα δύο βασικά μειονεκτήματα του Μαχαιροβγάλτη, τα οποία θα μπορούσαν να λειτουργήσουν εις βάρος της συνολική εικόνας της ταινίας, αν δεν υπήρχε το ιδιοφυές τέλος της, ένα ιδανικό φινάλε σε μια από τις πιο disturbing κινηματογραφικές διαδρομές των τελευταίων χρόνων.

O “Μαχαιροβγάλτης” θα αρχίσει να προβάλλεται στους κινηματογράφους στις 3 Νοεμβρίου από την Feelgood

Το trailer εδώ. Το blog εδώ.

ps. A! Σύμφωνα με τα credits κάπου ακούγονται και τραγούδια των Expert Medicine. Mπράβο στα παιδιά.

«Μαχαιροβγάλτης» του Γιάννη Οικονομίδη

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010 | Οι εξομολογήσεις μιας Χρυσής Μετριότητας

Κινηματογράφος στα μεγάλα του. Ο Οικονομίδης απαγκιστρώθηκε από την φόρμα της λεκτικής βίας, ως ένα βαθμό, που είχε στις προηγούμενες ταινίες του για να διοχετεύσει αυτήν την ενέργεια, στις σιωπές και τις παύσεις των ηθοποιών του, στα αντικείμενα που συνθέτουν τα κάδρα του, στο ασπρόμαυρο της φωτογραφίας του. Οι ερμηνείες των ηθοποιών άψογες, πρώτος μεταξύ ίσων ο Μουρίκης. Η ταινία γάμησε με λίγα λόγια, θα την 3αναδώ.

Η έγχρωμη σεκάνς, με τα χαμογελαστά πρόσωπα των ανθρώπων εκεί (πρώτη φορά σε ταινία του Οικονομίδη, νομίζω) ήταν τόσο απαραίτητη. Κι αυτή η ματωμένη σημαία…. RESPEKT

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: