ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ – Γιάννης Οικονομίδης

ΜΕ ΤΟ ΜΙΧΑΛΗ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟ @ «η σημερινή»
Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2008

«ΜΠΡΟΥΤΟΣ, αδέξιος, σαν ταύρος σε υαλοπωλείο, εισέβαλε στο χώρο του μακαρίως κοιμωμένου ελληνικού κινηματογράφου και με την πρώτη του κιόλας απόπειρα, το ‘Mέχρι το πλοίο’, τάραξε τα λιμνάζοντα ύδατα» έγραψε ο κριτικός Kώστας Σταματίου για τον Αλέξη Δαμιανό, που -οπλισμένος με τη φλόγα και τη δίψα να «πει αλήθειες για την Eλλάδα και τους ανθρώπους της»- συνέταξε το συντακτικό ενός άλλου κινηματογράφου.
Κάτι τέτοιο δεν κάνει σήμερα και ο Γιάννης Οικονομίδης, με τις φλογισμένες από πάθος αλήθειας ταινίες του, που δίνουν γροθιά στο στομάχι των καλόβολων μύθων και της ησυχίας μας; Ένας ανελέητος κινηματογράφος, που πάει σαν ‘απορρυθμισμένος’ ήλιος αντίστροφα μέσα στις εποχές, ρίχνοντας το σκοτεινό, διαπεραστικό φως του, εκεί που χρειάζονται μάσκες ν’ ‘αντικρίσουμε’ ο ένας τον άλλον και τον εαυτό μας.
Ταινίες χωρίς make up, ταινίες που κτυπούν στο στομάχι, όπως οι στίχοι του Καρούζου ή τα φιλμ του Γιόνας Μίκας. Ταινίες που παραβιάζουν τις «έτοιμες μυθολογίες» και πιάνουν το σφυγμό μιας «πόλης που βράζει». Αυτές είναι, με δυο φράσεις, οι ταινίες του Γιάννη Οικονομίδη… Που μετά το «Σπιρτόκουτο» και το «Η ψυχή στο στόμα», άρχισε, πρόσφατα, τα γυρίσματα της τρίτης μεγάλου μήκους ταινίας του, «Μαχαιροβγάλτης». Μια ιστορία για την Αθήνα και τους ανθρώπους της, την «κολασμένη» Αθήνα, που «αλέθει» ιστορίες ανθρώπινες όπως μια κρεατομηχανή αλέθει το κρέας. Φέρνω στο μυαλό τα λόγια του Δαμιανού: «Oι άνθρωποι της γενιάς μου έκαναν αυτό που ήταν να κάνουν. Aυτό που τους αντιστοιχούσε. H εφηβεία μας ταυτίστηκε με τη λαμπερή ανάταση ενός ολόκληρου λαού. Oι άνθρωποι της γενιάς μου δεν διαμαρτυρήθηκαν, γιατί δεν φοβήθηκαν ποτέ, παραμόνο το φόβο. Σήμερα συνθλίβονται και για πρώτη φορά φοβούνται την ευτέλεια που μας κατακλύζει». Αυτήν τη σύνθλιψη κάτω από «την ευτέλεια που μας κατακλύζει» είναι που επιχειρεί να αποτρέψει με τις ταινίες του ο Γιάννης Οικονομίδης. Με την ίδια ‘ζωώδη ορμή’, η οποία είναι η μοναδική αληθινή φαρμακεία ενός πολιτισμού ανθρώπων, που μπορούν να υπάρξουν μόνο στο φως της φλόγας που καίει μέσα τους. Τα υπόλοιπα είναι ωραία κύμβαλα αλαλάζοντα, που μας συνοδεύουν ευχάριστα στο λήθαργο της διανοητικής ραστώνης μας…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: