Τα υπόλοιπα βραβεία του φεστιβάλ απονεμήθηκαν στις ταινίες “Χωρίς Σύνορα” (Βραβείο Κοινού), “Τα Παιδία Δεν Παίζει” (Βραβείο Ταινίας Μυθοπλασίας) και “RF” (Βραβείο Ταινίας Μικρού Μήκους), ενώ απονεμήθηκε και τιμητικό βραβείο συνολικής προσφοράς στον Μίκη Θεοδωράκη.

Η κριτική επιτροπή αποτελούνταν από τους Alex Ago (Διευθυντή προγραμμάτων στην Σχολή Κινηματογραφικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Νότιας Καλιφόρνιας), Robert Koehler (κριτικό κιν/φου, που συχνά καλείται να κρίνει ταινίες στα Φεστιβάλ Καννών, Βερολίνου, Βανκούβερ, Μπουένος Άϊρες, Μεξικού και Μαϊάμι), Johny Jensen (Διευθυντή Φωτογραφίας σε πολλές χολιγουντιανές ταινίες και σκηνοθέτη τηλεοπτικών σειρών), Aniko Imre (καθηγήτρια Παγκόσμιων Μίντια και Πολιτιστικών Σπουδών της Σχολής Κινηματογραφικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Νότιας Καλιφόρνιας) και Lev Spiro (σκηνοθέτη τηλεοπτικών εκπομπών καθώς και κινηματογραφικών ταινιών).

πηγή: SevenArt.gr

Γιάγκος Αντίοχος yantiochos@athinorama.gr

Οι Έλληνες Κινηματογραφιστές βράβευσαν για δεύτερη χρονιά φέτος, τους συναδέλφους τους, στην κεντρική σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, την Τρίτη 3 Μαίου 2011.

Η σεμνή τελετή απονομής, υπό τη σκιά της απουσίας του μεγάλου Θανάση Βέγγου, παρουσιάστηκε από τους Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και Χρήστο Λούλη.

Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και αυτή τη φορά, οι σημαντικές προσωπικότητες που κλήθηκαν να απονείμουν τα βραβεία και φυσικά το ένθερμο κοινό που καταχειροκρότησε όλες τις υποψήφιες ταινίες.

Τιμητικό Βραβείο δόθηκε στον σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη, για την συνολική προσφορά του στον Ελληνικό Πολιτισμό. Τον σεβασμό και τις ευχαριστίες στο πρόσωπο του, εξέφρασε εκ μέρους της ΕΑΚ, ο Αντώνης Καφετζόπουλος.

Ο ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ του Γ. Οικονομίδη απέσπασε 7 Βραβεία:  Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Φωτογραφίας, Μοντάζ, Σκηνογραφίας, Ήχου.

Η έκδοση «Κινηματογράφος 2010» είναι ένας πλήρης ετήσιος κινηματογραφικός χάρτης που περιλαμβάνει Όσκαρ, βραβεία, εισητήρια κ.λπ., μαζί με την ψηφοφορία των μελών της ΠΕΚΚ για την καλύτερη ελληνική και ξένη ταινία της χρονιάς. Η έκδοση του Αλμανάκ συμπληρώνει φέτος την 18η χρονιά της, ενώ η ΠΕΚΚ τα 35 χρόνια της.

Σύμπτωση; Την προηγούμενη φορά που στην ψηφοφορία των μελών της ΠΕΚΚ ο Γιάννης Οικονομίδης, με την «Ψυχή στο στόμα», είχε αναδειχθεί νικητής (2007), είχε φθάσει σε αριθμό ψήφων την αντίστοιχη ξένη ταινία («4 μήνες, 3 εβδομάδες και 2 μέρες»). Τώρα, ο «Μαχαιροβγάλτης» (17 ψήφοι) ξεπέρασε τον «Αόρατο συγγραφέα» (13 ψήφοι) του Ρ. Πολάνσκι, του σκηνοθέτη που έγινε γνωστός με το «Μαχαίρι στο νερό».

Οι καλύτερες  ταινίες της χρονιάς:

Τα μέλη της ΠΕΚΚ ψηφίζουν τις 10 καλύτερες ξένες και τις 3 καλύτερες ελληνικές ταινίες του 2010 – εξαιρούνται οι επανεκδόσεις και οι ταινίες που προβλήθηκαν σε Φεστιβάλ ή άλλες εκδηλώσεις

Ελληνικές ταινίες

Μαχαιροβγάλτης. Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης / 17 ψήφοι

Attenberg. Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη / 14 ψήφοι

Χώρα Προέλευσης. Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας / 7 ψήφοι

Ξένες ταινίες

Αόρατος συγγραφέας (The ghost writer). Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι / 13 ψήφοι

Αστυνομία, ταυτότητα (Politist, adj.). Σκηνοθεσία: Κορνέλιου Πορουμπόιου / 12 ψ.

Μέλι (Bal). Σκηνοθεσία: Σεμίχ Καπλάνογλου / 12 ψήφοι

Μια χρονιά ακόμα (Another Year). Σκηνοθεσία: Μάικ Λι / 12 ψήφοι

Το νησί των καταραμένων (Shuttler Island). Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορτσέζε / 12 ψ.

Inception. Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν / 11 ψήφοι

Ένας άνδρας μόνος (A Single Man). Σκηνοθεσία: Τομ Φορντ / 9 ψήφοι

Ο θαυματοποιός (The Illusionist). Σκηνοθεσία: Σιλβέν Σομέ / 9 ψήφοι

Γνήσιο αντίγραφο (Copie conforme). Σκηνοθεσία: Αμπάς Κιαροστάμι / 8 ψήφοι

Προσκύνημα στη Λούρδη (Lourdes). Σκηνοθεσία: Τζέσικα Χάουσνερ / 8 ψήφοι

Ο λόγος του Βασιλιά (The King’s Speech). Σκηνοθεσία: Τομ Χούπερ / 8 ψήφοι

Ραντεβού στον αέρα (Up in the air). Σκηνοθεσία: Τζέισον Ράιτμαν / 8 ψήφοι

Ποίηση (Poetry). Σκηνοθεσία: Λι Τσανγκ / 8 ψήφοι

Η ΠΕΚΚ στην τελετή λήξης του 51ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, είχε επισημάνει για την ελληνική ταινία, μεταξύ άλλων, τα εξής (σελ. 210):

«Τώρα που ο διεθνής χαρακτήρας του Φεστιβάλ έχει καθιερωθεί και αντί της αλλαγής του τρόπου (απονομής) τα Κρατικά Βραβεία απλώς δεν απονέμονται, με λύπη μας δεν προχωρούμε στη βράβευση της καλύτερης ελληνικής ταινίας για δύο λόγους, ειδικά φέτος:

α. Επειδή δεν συμμετέχει στη γιορτή το σύνολο των ελληνικών ταινιών και

β. Επειδή στο προς ψήφιση νομοσχέδιο δεν διασφαλίζονται  η λειτουργία και η συνέχεια του ελληνικού τμήματος του Φεστιβάλ, αντίθετα επαφίενται στη διακριτική ευχέρεια του εκάστοτε καλλιτεχνικού διευθυντή.»

Από το editorial «λίγη σκέψη, λίγο νόμο»:

«…Σε ειδική έκτακτη Γενική μας Συνέλευση, με περίσκεψη και αιδώ, εμείς οι από καιρό ένθερμοι υποστηρικτές της χειραφέτησης από τον συνδικαλιστικό εναγκαλισμό, διαπιστώσαμε ότι το πνέυμα και το γράμμα του νόμου μάς υποχρέωναν να τον αποδοκιμάσουμε:

α) επειδή η καλλιτεχνική δημιουργία υποβαθμίζεται με κίνδυνο να θυσιαστεί στο βωμό της αγοράς.

β) επειδή, δίπλα στο έλλειμμα δημοκρατίας, ποιοτικών κριτηρίων, κοινωνικού ελέγχου και στοιχειώδους πνευματικότητας, απουσιάζουν προβλέψεις για την ενίσχυση της γενικότερης κινηματογραφικής παιδείας και την υπεράσπιση της πολιτιστικής ταυτότητας.

γ) επειδή, τελικά, ο συνδυασμός διοικητικού συγκεντρωτισμού και ασαφών διατάξεων, όχι μόνο ανοίγει την πόρτα στον αυταρχισμό, στην αδιαφάνεια και στην ευνοιοκρατία, αλλά και περιγράφει μια κινηματογραφική συνθήκη εκτός τόπου και χρόνου, πάντως κατώτερη των περιστάσεων και των απαιτήσεων της ψηφιακής εποχής μας.»

Κινηματογράφος 2010

Έκδοση της ΠΕΚΚ,

σε συνεργασία με την Ομάδα Νεανικής Πολυέκφρασης Αρκαδίας «έλευσις»

Κεντρική διάθεση: Εκδόσεις Καστανιώτη, Ζαλόγγου 11, 10678 Αθήνα. Τηλ. 210 3301208, fax. 210 3822530, info@kastaniotis.com

23/11 > LEFT LIBERAL SYNTHESIS
Τι ψηφίζει ο «Μαχαιροβγάλτης»

23/11 > Cineworld
ΜΑΧΑΙΡΟΒΓΑΛΤΗΣ

22/11 > ΑΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑΣΜΑΤΑ
για-τον-μαχαιροβγάλτη-του-γιάννη-οικονομίδη

22/11 > Winter Academy
Μαχαιροβγάλτης (Knifer)

21/11 > Post Cinema
Μαχαιροβγάλτης – Η κόλαση είμαστε εμείς οι ίδιοι

15/11 > 3 Times…
Μαχαιροβγάλτης (2010) – Γιάννης Οικονομίδης

15/11 > An art called…
“Ο Μαχαιροβγάλτης” Γιαννης Οικονομίδης

14/11 > Electric Requiem
Μαχαιροβγάλτης

13/11 > Τύπος Κηφισιάς
Μαχαιροβγάλτης

12/11 > NO14ME
Μαχαιροβγάλτης (2010)

9/11 > cine-theasi
Μαχαιροβγάλτης (2010)

Νιώθεις συνεχώς την πάλη του με τα πλάνα, τη φωτογράφιση, με τα λόγια -φειδωλά και γι’ αυτό καίρια- προς ένα αυτόνομο κινηματογραφικό αποτέλεσμα. Και τελικά έχουμε να κάνουμε με μια στιλπνή, στα όρια του απολύτως ουσιώδους, φιλμική δημιουργία.

Αλλά και η ιστορία της ταινίας είναι, με εξίσου αποτελεσματικό τρόπο, αξεδιάλυτη απ’ τη μορφή της. Κρόκος κι ασπράδι, για να το πούμε με εικόνα. Η ταινία είναι ωραία, όχι με τον καλολογικό τρόπο, αλλά με την έννοια του αληθούς. Είναι μια καταβύθιση στη σκοτεινή μεριά των ενστίκτων της ανθρώπινης καταστάσεως. Οριακά ζοφερή και γι’ αυτό στιγμές στιγμές κυλάει σε χιουμοριστικές μεθοδικές πινελιές.

Ο σκηνοθέτης δεν εξηγεί, δεν αιτιολογεί, δεν συμπεραίνει. Απλώς δείχνει. Και μάλιστα, όχι την πορεία των αλληλουχιών, αλλά καίριες στιγμές τους. Ευτυχεί η ταινία με τους πρωταγωνιστές της, Στάθη Σταμουλακάτο, Βαγγέλη Μουρίκη, Μαρία Καλλιμάνη. Η διδασκαλία τους ήταν αποτελεσματικότατη, ανυψώνονται σχεδόν σε χαρακτηριστικούς τύπους. Αλλά και οι δεύτεροι και τρίτοι ήρωες είναι διαμαντάκια.

Ισως στα «δεύτερα» φαίνεται καλύτερα η σχολαστική μέριμνα του σκηνοθέτη. Δεν περισσεύει τίποτα. Στο φινάλε βλέπουμε ότι παρόλο που ο ήρωας κέρδισε αυτό που ήθελε, ουσιαστικά έβαλε τον εαυτό του σ’ έναν κλοιό πιο ασφυκτικό απ’ το στενότερο κελί. Αυτό το τέλος λειτουργεί και ως κάθαρση για τον θεατή, κυρίως γιατί το «κέρδος» είναι θεμελιωμένο σε αίμα. Τι συμβαίνει άραγε και όταν ανακαλείς αυτήν τη σκοτεινή ταινία νιώθεις ευχαρίστηση; Μάλλον η τέχνη της, που ανυψώνει με τον μυστήριο τρόπο της τους ήρωες και τις πράξεις τους.



Εχθές το βράδυ, βρέθηκα στον “Μικρόκοσμο” για να δω μια ταινία για μικρόκοσμους, το “Μαχαιροβγάλτη” του Έλληνα οραματιστή του κινηματογράφου, Γιάννη Οικονομίδη (“Σπιρτόκουτο”, “Η ψυχή στο στόμα”).

Μπορεί άραγε ο κινηματογράφος να είναι ταυτόχρονα λυρικός και ρεαλιστικός; Να συνυπάρξουν αρμονικά η λεκτική βία και η ποίηση της εικόνας; Η απάντηση είναι σαφώς και ναι. Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα η τρίτη fictional και πιο ώριμη δημιουργία του Γιάννη Οικονομίδη.

Το story της ταινίας: Ο Νίκος (Στάθης Σταμουλακάτος) ζει στην ελληνική επαρχία, όταν τον βρίσκει ο θάνατος του πατέρα του και μαζί με το θείο του, Αλέκο (Βαγγέλης Μουρίκης), κατεβαίνει να ζήσει στην Αθηνα.

Η αφηγηματική τεχνική του Οικονομίδη συνεχίζει να με εντυπωσιάζει. Σου δίνει όλο το storyline και τους χαρακτήρες του μέσα από σύντομες σκηνές σαν card postals, σαν slides και μέσα σε 10-15 λεπτά της ταινίας ξέρεις τα πάντα. Μέχρι και πως περίπου θα τελειώσει. Κι εδώ μπαίνει ένα μικρό ερωτηματικό, καθώς δεν ξέρω αν είναι μοιρολάτρης ή αν φοβάται το στοιχείο της ανατροπής. Πιθανολογώ πως ισχύει το πρώτο, καθώς πετάει τους αντιήρωές του μέσα σε ένα ασφυκτικό σύμπαν  χωρίς να τους δίνει μια πραγματική διέξοδο. Εγκλωβισμένους και καταδικασμένους.

Ο “Μαχαιροβγάλτης” είναι μια ταινία που λειτουργεί χάρη στις αντιθέσεις, τον αστείρευτο σαρκασμό, την ειρωνεία, τους συμβολισμούς και τους μικρόκοσμους του καθενός, σε σκηνοθετικό και σεναριακό επίπεδο.

Αντιθέσεις: Από τη μία η βασανιστική ηχορύπανση της πόλης και των καφετεριών κι από την άλλη η σιωπή που βασιλεύει σε κάθε κλειστό χώρο. Από τη μία οι παρέες στην καφετέρια που κάνουν ανελέητο chit-chat κι από την άλλη ο Νίκος μόνος του σε μια ραστώνη. Από τη μία τα κοσμήματα που διαφημίζονται από το TV Μακεδονία κι από την άλλη ο Νίκος να τρώει πασατέμπο και να πίνει μπύρες ξαπλωμένος. Από τη μία η εκθαμβωτική ποίηση της εικόνας κι από την άλλη η λεκτική και ψυχολογική βία…

Σαρκασμός και ειρωνεία: Δε θυμάμαι άλλον Έλληνα δημιουργό να χειρίζεται τόσο αριστουργηματικά το σαρκασμό και την ειρωνεία. Ο Νίκος που φυλάει τα σκυλιά (που αποτελούν το φύλακα των σπιτιών), ο Έλληνας που παίρνει τη δουλειά του Πακιστανού, οι παρέες που δεν έχουν τίποτε το ουσιαστικό και το βαθύ να συζητήσουν και αποκορύφωμα τραγικής ειρωνείας η σκηνή που ο Aλέκος λέει στη γυναίκα του, Γωγώ (Μαρία Καλλιμάνη), “θέλω να κάνουμε ένα παιδί, να φτιάξουμε κάτι όμορφο” που υπάρχει πολύ έξυπνα στο tagline του poster.

Συμβολισμοί: Το κεφάλι του κροκόδειλου, η ματωμένη ελληνική σημαία στα χέρια μιας ιαπωνικής κούκλας, το μικρό κλουβί των σκυλιών και το μεγαλύτερο μέσα στο οποίο ζει ο δήθεν ελεύθερος Νίκος, η συγκλονιστική σκηνή που ο Νίκος χαϊδεύει (;) με το πόδι του τη σχεδόν νεκρή γυναίκα που βρίσκει στην αλάνα, ο άστεγος, τα σκυλιά που κατασπαράσσουν ένα κρανίο…

Μικρόκοσμοι: Όλοι οι χαρακτήρες με μικρό και μεγάλο ρόλο ζουν σε μικρόκοσμους με τις εμμονές τους. Μέγιστο παράδειγμα, ο Αλέκος και η σκηνή στο νοσοκομείο. Του έχουν πηδήξει τη γυναίκα, του έχουν κλέψει το μαγαζί, τον έχουν σαπίσει στο ξύλο κι όταν ο Νίκος τον επισκέπτεται η αντίδρασή του είναι: “Τι κάνεις εδώ ρε μαλάκα; Τα σκυλιά ρε, τα σκυλιά”. Για να μην πούμε για τις πάμπολλες συζητήσεις για την Παοκάρα και το Γαύρο σε κάθε εξωτερικό χώρο.

Ο “Μαχαιροβγάλτης” αποτελεί την ταινία του Οικονομίδη με τη λιγότερη λεκτική βία και η χρήση της τις περισσότερες φορές αποσκοπεί στο να σπάσει το ψυχρό εγκεφαλικό κλίμα και να χαρίσει λίγο fun και ατόφιο cult. Ναι, είναι μόλις 4-5 οι σκηνές που θα ακούσετε τις γνωστές στακάτες επαναλαμβανόμενες φράσεις πνιγμένες στο μπινελίκι και φαντάζουν λυτρωτικές για το θεατή.

Δε θα μπορούσε κανείς να μη σταθεί στην αριστουργηματική υποβλητική ασπρόμαυρη φωτογραφία του Δημήτρη Κατσαΐτη. Μου θύμισε πολύ την καταπληκτική δουλειά που είχε γίνει στο “La Haine” του Ματιέ Κασόβιτς. Με γοητευτική εικόνα και θαυμάσιους φωτισμούς αναδείχθηκε πλήρως η άκρως εμπνευσμένη κι εύστοχη πλανοθεσία του Οικονομίδη. Ουκ ολίγα κάδρα έμειναν στη μνήμη μου σαν πίνακες ζωγραφικής.

Το συναίσθημα στο “Μαχαιροβγάλτη” παραμονεύει, αλλά κάνει την εμφάνισή του μόνο δύο φορές στη διάρκεια της ταινίας. Μία στη σκηνή που ο Νίκος κάθεται σε μια καφετέρια και δυο πουλιά παιχνιδίζουν πάνω σε ένα τραπεζάκι και δεύτερη στην προτελευταία σκηνή της αγκαλιάς.

Το σουρεαλιστικό στοιχείο κάνει έντονα την εμφάνιση του, για πρώτη φορά. Οι θαμώνες των καφετεριών γίνονται φελινικές φάτσες που κατασπαράσσουν ψυχικά το Νίκο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι δίδυμοι, λες και βγήκαν από το “Amarcord” του Φελίνι. Η κορύφωση του σουρεαλισμού βέβαια είναι αυτή η ξεκάρφωτη σκηνή στο θέατρο. Ξεκάρφωτη θεματολογικά και ξεκάρφωτη σαν εικόνα. Έγχρωμη σκηνή με τον Τάσο και τη Γκόλφω ντυμένους Ιάπωνες κι έναν ακορντεονίστα αφηγητή που κάνει παρεκβάσεις και προσπαθεί να τα πει στα αγγλικά. Λειτουργεί σαν ένθετο αυτή η σκηνή. Σαν να ήθελε να βάλει διαφημίσεις ο Οικονομίδης και να κατηγορήσει την ξενομανία των Ελλήνων. Μου δημιούργησε πολλές απορίες, αλλά σίγουρα με μαεστρία οδηγήθηκε μέσω μιας ματωμένης ελληνικής σημαίας στη συνέχεια της ταινίας, στη ματαίωση του σύγχρονου Έλληνα.

Η αλήθεια είναι πως το τελευταίο μισάωρο έχει προβληματάκια. Το σενάριο φαίνεται να αδυνατίζει και ο σκηνοθετικός ρυθμός να χαλάει από τις ιδιαίτερα μακρόσυρτες σκηνές. Επίσης, δε με γέμισε το φινάλε. Έχω την υπόνοια πως προσπάθησε να ρίξει άλλη μια κλωτσιά στην αποδομημένη ελληνική οικογένεια, αλλά αν πραγματικά στόχευε σε αυτό, δεν ήταν ολοκληρωμένο. Σίγουρα, χρειάζομαι και δεύτερη ανάγνωση της ταινίας, γιατί πολλές σκηνές μπορούν να ερμηνευθούν με διαφορετικούς τρόπους και υπάρχουν στιγμιότυπα, όπως αυτό με τον οδοντίατρο, που δεν “έπιασα” το στόχο τους.

Χρήστος Μήτσης – ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ

“Το φλιπσάιντ της Αναπαράστασης. Το έγκλημα του μεγάλου Τίποτα. Εξαιρετική φωτογραφία. Η μικροαστική Ελλάδα σε μια ταινία. Less is more”.

Δημήτρης Δανίκας – ΤΑ ΝΕΑ

“Η ταινία του Οικονομίδη είναι τόσο μαύρη και εφιαλτική που καταλήγει όμορφη. Εκεί βρίσκεται η επιτυχία του Οικονομίδη, στον τρόπο με τον οποίο η (διόλου τυχαία) ασπρόμαυρη ταινία του υιοθετεί την αισθητική και τους κώδικες του φιλμ νουάρ προσαρμόζοντας και τα δύο στην Ελλάδα του 2010″.

Γιάννης Ζουμπουλάκης – ΤΟ ΒΗΜΑ

“Ένα νεο-νουάρ που μιλά για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Για ένα τμήμα της. Για τα αδιέξοδα και τα πάθη μας. Για την αποξένωσή μας. Μια ταινία απ’ τα κόκαλα και την ψυχή βγαλμένη. Αναμφισβήτητα η καλύτερη του σκηνοθέτη της”.

Νίνος Φένεκ Μικελίδης  – ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

“Ο σαρκασμός στα τελευταία εμπνευσμένα πλάνα είναι αμείλικτος. Διεισδυτικός φακός που απογυμνώνει και αναζητά ιστορίες πίσω από τον καθρέφτη. Και οι τρεις πρωταγωνιστές υποδειγματικοί στους ρόλους τους”.                        

Μαρία Κατσουνάκη – ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

“Σκληρή, λεπτομερής κατάδειξη της ανθρώπινης αποξένωσης και αποκτήνωσης στην σύγχρονη ελληνική μεγαλούπολη. Δε λείπουν οι σκηνές που πλατειάζουν χρονικά πέρα από το δραματουργικά αναγκαίο”.                  

Ρόμπι Εκσιέλ – ΕΘΝΟΣ

“Ο Ελληνοκύπριος δημιουργός του “Σπιρτόκουτου” και της “Ψυχής στο στόμα” καθαρίζει την παλέτα του και παρουσιάζει την πιο ώριμη δημιουργία του έως τώρα: ένα ασπρόμαυρο δράμα με τη φόρμα του νουάρ, που με μεθυστικό, σχεδόν βουβό, λυρισμό, αλλά εξίσου εκκωφαντική, υποδόρια και κυνική εκρηκτικότητα καταπιάνεται με τη γνωστή θεματολογία του για τη βία της ελληνικής κοινωνίας και την επανάληψη των καταστροφικών λαβυρίνθων που πνίγουν σαν ποντίκια τους χαρακτήρες του”.

Ιωσήφ Πρωιμάκης – FAQ

“Ο Μαχαιροβγάλτης περισσότερο υποβάλλει την εξαθλίωση αντί να την τονίζει, δείγμα ωριμότητας και σαφήνειας.Η ταινία υπογραμμίζει την ανθρώπινη πενία και την πνευματική ξηρασία, όχι απλώς ως ελληνική επισήμανση αλλά ως οικουμενικό φαινόμενο”.

Θοδωρής Κουτσογιαννόπουλος – LIFO

“Αλληγορία για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία με νατουραλιστικό στίγμα, “τραγικωμωδία” όπως αναφέρει ο ίδιος ο δημιουργός, απλό, ειλικρινές, καυστικό, αυθάδες. Χρησιμοποιήστε όποιον χαρακτηρισμό θέλετε, ο «Μαχαιροβγάλτης» δεν είναι μακριά μας, είναι ένα μωσαϊκό φτιαγμένο από ένα κομμάτι του καθενός μας, όσο τρομακτικό κι αν ακούγεται αυτό. Αδιαμφισβήτητα το πιο μεστό έργο του Οικονομίδη έως σήμερα”.

Μαριτίνα Παπαμήτρου – Cinemanews.gr